اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِالشَّاكِرِينَ
« 1 » يعنى : « مران از مجلس خود آنان را كه مىخوانند پروردگار خود را در بامداد وپسين وغرض ايشان رضاى حق تعالى است ، نيست بر تو از حساب اعمال ايشان چيزى ، ونيست از حساب عمل تو بر ايشان چيزى پس برانى ايشان را پس بوده باشى از ستمكاران ، وچنين امتحان كردهايم بعضي از ايشان را به بعضي كه بعضي را غنى وبعضي را فقير وبعضي را قوى وبعضي را ضعيف گردانيدهايم تا گويند اغنيا واقوياى ايشان كه آيا اين گروهند كه خدا منّت نهاده است بر ايشان به نعمت ايمان در ميان ما ، آيا نيست خدا داناتر به شكر كنندگان » .
پس سلمان وبلال وعمار واضراب ايشان گفتند : چون حق تعالى اين آيات را فرستاد رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم رو به جانب ما كرد وما را نزديك خود طلبيد وفرمود
كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ
« 2 » ، وپيوسته در خدمت آن حضرت مىنشستيم وهرگاه كه آن حضرت مىخواست برخيزد برمىخاست تا آنكه حق تعالى اين آية را فرستاد
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَالْعَشِيِّ
« 3 » پس بعد از نزول اين آية حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم آن قدر ما را نزديك خود مىنشانيد كه نزديك بود زانوهاى ما به زانوى أو برسد وپيش از ما بر نمىخاست ، وچون مىدانستيم كه وقت برخاستن آن حضرت است برمىخاستيم وبعد از ما آن حضرت برمىخاست وبه ما مىگفت : شكر مىكنم خداوندى را كه مرا از دنيا نبرد تا آنكه امر فرمود مرا كه صبر فرمايم نفس خود را با گروهى از أمت خود ، با شما زندگانى خواهم كرد وبعد از مردن با شما خواهم بود « 4 » .
هامش
( 1 ) . سورهء انعام : 52 - 53 .
( 2 ) . سورهء انعام : 54 .
( 3 ) . سورهء كهف : 28 .
( 4 ) . رجوع شود به مجمع البيان 2 / 305 - 306 و 3 / 465 وتفسير بغوى 2 / 99 وتفسير الدر المنثور 3 / 12 - 14 .