از حضرت امام زين العابدين عليه السّلام منقول است كه مردم آن قبيله كه شهيدان را دفن مىكردند بعد از ده روز چون او را دريافتند ، به دعاى آن امام شافع ، بوى مشك از او ساطع بود « 1 » . و بعد از او عمر بن خالد صيداوى به خدمت آن حضرت آمد و گفت : يا بن رسول اللَّه مرا دستورى ده كه به اصحاب خود ملحق شوم و شهادت تو را نبينم ، حضرت فرمود : برو كه در همين ساعت ما نيز به تو ملحق مىشويم ، آن سعادتمند جان گرامى در كف نهاد ، و بعد از مقاتلهء بسيار به شهداى ابرار پيوست . پس حنظلة بن اسعد شامى آمد و سپروار در پيش روى آن امام اخيار ايستاد ، و تير و نيزه و شمشير آن كافران را بر روى و سينهء خود خريد ، و به آواز بلند مىگفت :
« 2 » ، يا قوم لا تقتلوا حسيناً فيسحتكم اللَّه به عذاب و قد خاب من افترى ، و اينها نصيحتى چند است كه مؤمن آل فرعون با قوم فرعون مىگفت . يعنى : اى قوم من مىترسم بر شما مثل آن عذابها كه بر امّتهاى گذشته وارد شد ، مانند عذاب قوم نوح و عاد و ثمود و آنها كه بعد از ايشان بودند ، و خدا نمىخواهد ستمى براى بندگان خود ، اى قوم من مىترسم بر شما از عذاب روز قيامت ، روزى كه رو از محشر بگردانيد بسوى جهنّم و شما را از عذاب خدا نگاهدارندهاى نباشد ، اى قوم مكشيد حسين را پس مستأصل گرداند خدا شما را به عذاب عظيم ، به تحقيق كه نااميد كسى است كه بر خدا افترا بندد . پس امام حسين عليه السّلام گفت : اى پسر اسعد خدا تو را رحمت كند ، ايشان مستوجب عذاب شدند در هنگامى كه نصيحت تو را قبول نكردند ، تو را و اصحاب تو را دشنام دادند ، اكنون چگونه مستحق عذاب اليم نباشند كه بزرگان دين را به قتل آوردند ، حنظله گفت : فداى تو شوم آيا به ثواب خدا نمىرسم و به برادران خود ملحق نمىشوم ؟ حضرت