عيّاشى به سند معتبر روايت كرده است كه روزى حضرت امام حسين عليه السّلام به جمعى از مساكين گذشت كه عباى خود را افكنده بودند و نشسته بودند ، نان خشكى در پيش داشتند ، چون به ايشان رسيد آن حضرت را دعوت كردند ، حضرت از اسب فرود آمد و فرمود : خدا متكبّران را دوست نمىدارد ، و نزد ايشان نشست و با ايشان تناول نمود « 1 » . به روايت ديگر : از ايشان عذر طلبيد كه اين نان شما از تصدّق است ، و تصدّق بر من حرام است ، پس فرمود : چون من اجابت شما كردم ، شما نيز اجابت من بكنيد ، و ايشان را به خانه برد و به جاريهء خود گفت : هر چه براى مهمانان عزيز ذخيره كرده‌اى حاضر ساز ، و ايشان را ضيافت كرد و انعامات فرموده روانه كرد « 2 » . ابن شهر آشوب روايت كرده است كه چون اسامة بن زيد بيمار شد به مرض وفات ، حضرت امام حسين عليه السّلام به عيادت او رفت و او را اندوهناك يافت ، حضرت فرمود : اى برادر سبب اندوه تو چيست ؟ گفت : شصت هزار درهم قرض دارم و اندوه من از آن است ، حضرت فرمود : قرض تو بر من است ، گفت : مىترسم بميرم ، حضرت فرمود : پيش از مردن تو قرض تو را ادا مىكنم ، و چنين كرد « 3 » . ايضاً روايت كرده است كه روزى فرزدق شاعر به خدمت آن حضرت آمد و آن حضرت