فصل سوّم در بيان كيفيّت شهادت آن حضرت است
مشهور ميان علماى شيعه آن است كه در شب جمعه نوزدهم ماه مبارك رمضان در وقت طلوع صبح ، حضرت سيّد اوصياء امير المؤمنين على بن أبي طالب عليه السّلام ضربت خورد بر دست عبد الرّحمن بن ملجم مرادى به معاونت وردان بن مجالد و شبيب بن بجره و اشعث بن قيس و قطامه دختر اخضر ، عليهم جميعاً لعنة اللَّه و الملائكة و النّاس اجمعين . چون ثلثى از شب بيست و يكم گذشت ، روح مقدّس آن حضرت به رياض رضوان پرواز نمود .
مشهور آن است كه : عمر شريف آن حضرت در آن وقت شصت و سه سال بود ، از حضرت صادق عليه السّلام چنين روايت كردهاند ، و از آن حضرت و از حضرت امام محمّد باقر و امام محمّد تقى عليهم السّلام شصت و پنج سال نيز روايت كردهاند .
موافق مشهور ، با حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بعد از بعثت در مكّه سيزده سال ماند ، و ده سال از عمر شريفش گذشته بود كه آن حضرت مبعوث گرديد و به آن حضرت ايمان آورد ، و ده سال در مدينه با حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به سر آورد . چون در خدمت حضرت رسول شروع به جهاد كرد ، شانزدهساله بود ؛ چون نوزدهساله شد ، شجاعان عرب را كشت ، هيچيك از ايشان جرأت بر مبارزات او نمىنمودند ؛ چون در خيبر را كند ، بيست و دو سال از عمر شريفش گذشته بود .
مدّت امامت آن حضرت سى سال بود ، دو سال و چهار ماه أبو بكر غصب خلافت آن حضرت كرد ، و يازده سال عمر غصب خلافت آن حضرت كرد ، و دوازده سال عثمان