و خداوند را بر آنچه موجب تقويت دستورات و تشييد مبانى سلطنت مطلقهء او جلّ و علاست ، يارى نمايند .
اينها هيچ كدام با تكليف منافات ندارند ، پس وقتى بندهاى از يكى از اين دستورات سرپيچى نمود و كارى را كه غرض مطلوب بدان حاصل مىشود ، انجام نداد ( مثلا از اطاعت امام سر باز زد ) خود موجب از دست دادن لطف حق شده ، نه اينكه خالق متعال باعث بر آن گرديده است .
نوع دوم اينست كه : خداوند ميان مردم و امام زمان فاصله اندازد ، بطورى كه از ظلم بوى و نافرمانى او ، ناتوان گردند . اين نوع جلوگيرى با تكليف ( كه خداوند مردم را بانجام كار نيك و دورى از كردار زشت دستور داده ) جمع نميشود ، و از خداوند حكيم هم صادر نميگردد .
امتيازات و جهات مشترك پيغمبر و امام
ما در بارهء پيغمبر عقيده داريم كه واجب است پيش از اعلام رسالت ، خداوند وجود او را از آسيب مردم حفظ كند تا بتواند تعاليم دينى را بمردم اعلام نمايد . چه كه ديندارى مردم فقط بسته به تبليغ پيغمبر است و از اين رو واجب است كه هرطور شده خداوند شر دشمنان را پيش از ابلاغ دستورات دين ، از حريم پيغمبران بر طرف كند . ولى امام اين طور نيست . زيرا عذر مكلّفين در دانستن احكام شرع مرتفع شده ، و آنها پيش از امام معنى دين را دانستهاند . راههاى ديندارى به آنها نشان داده شده است ، و بدون گفتهء امام هم مىتوانند پى به احكام دين ببرند .
اگر فرضا گاهى كار دين به جائى انجامد كه دانستن احكام حقهء دين فقط منوط بتبليغ امام باشد ، البته بر خداوند لازم است كه وجود او را از آسيب دشمنان حفظ كرده و او را آشكار گرداند ، بطورى كه مانند پيغمبران ، مردم قادر بآزار وى نباشند .
از نظرى پيغمبر نيز مانند امام است و اين در صورتيست كه پيغمبر دستورات دين