ميدانم ميگوئيم وقتى اين احتمال جايز است ، چرا غيبت را دليل بر نبودن امام در طول زمان ميدانى ؟ با اينكه غيبت را علتى ميدانى كه منافى با وجود امام نيست ؟ آيا اين گفته بدان نمىماند كه كسى از راه بيمارى اطفال منكر حكمت كار بارى تعالى شود ؟ با اينكه جايز ميداند كه بسيارى از آنها داراى علت صحيحى باشد كه با حكمت منافى نيست ، يا مثل كسى كه برخى از آيات متشابه قرآن ( مثل
يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ
يا
الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى
و غيره ) را دستاويز قرار داده قائل شود كه خداوند شبيه اجسام است و خود كارهاى بندگان را خلق مىكند با اينكه احتمال هم ميدهد كه آيات مزبور تأويل و تفسيرى داشته باشد كه موافق حكمت و عدل و توحيد و جسمانى نبودن خداوند باشد .
و اگر بگويد : علت صحيح و حكمتى در غيبت جايز نميدانم ، در جواب گفته شده : اين ادعا از كسى كه از اسرار پشت پرده اطلاع ندارد و نميتواند از حقيقت آن آگاه شود ، پذيرفته نيست . اين را چگونه ميگوئى با اينكه جايز ميدانى آيات متشابه داراى وجوه صحيحى بر وفق ادلهء عقلى باشد ؟
هر گاه گفته شود : براى ما امكان دارد كه تفصيلا از معانى آيات متشابه اطلاع پيدا كنيم ، اگر به اين معنى دل خوش داشته و قانع شويد ، ما نيز ميگوئيم :
براى ما امكان دارد كه علت غيبت و غرض از حكمت آن را كه با عصمت امام منافات ندارد بدانيم . ما از اين پس آن را بيان ميكنيم ، و در كتاب « امامت » نيز مفصلا در بارهء آن گفتگو كردهايم .
و نيز از مخالف پرسيده شود كه امامت پسر امام حسن عسكرى عليه السّلام كه با ادلهء عقلى ثابت كرديم چگونه با قول باينكه غيبت آن حضرت داراى حكمت و علت صحيح نيست ، جمع مىشود ؟ آيا اين تناقض نيست ؟ اين بدان ميماند كه عقيدهء بتوحيد و عدل داشته باشى و در عين حال يقين كنى كه آيات متشابه قرآن جهتى كه با توحيد و عدل مطابق باشد ، ندارد ! اگر بگويند : ما امامت پسر امام حسن عسكرى را مسلم نميدانيم ، بايد نخست