هستند كه ميان زهد و حكمت و شجاعت را جمع كردهاند و به راستى شايستهاند كه انصار امامى باشند كه خدايش برگزيده است و او را در آخرين وقت جهان مى آفريند و خاتم اولياست و عصاى تكليف پيش او افكنده خواهد شد . . . مقصود و منظور امير المومنين عليه السلام از اين گروه گمراه دشمنان قريشى و غير قريشى آن حضرت اند كه در جنگ صفين مقابل او ايستاده و جنگ كردهاند و همانها هستند كه رحم و پيوند خويشاوندى رسول خدا را بريدهاند و ريسمان خدايى را گسستهاند و پايههاى حكومت را به ديگران منتقل كردهاند ، نظير : عمرو عاص ، مغيرة بن شعبه ، مروان بن حكم ، وليد بن عقبه ، حبيب بن مسلمه ، بسر بن ارطاة ، عبد الله بن زبير ، سعيد بن عاص ، حوشب ذى الكلاع ، شرحبيل بن سمط ، ابو الاعور سلمى و كسان ديگرى كه در بخشهاى گذشته و آنچه مربوط به صفين بوده است نامهاى ايشان را آورده و گفتهايم و همين گروه بودند كه امامت را از على عليه السلام به معاويه منتقل كردند و پايه حكومت را از جاى خود درآوردند و در جايى كه سزاوار نبود نهادند .
خطبه ( 154 )
از سخنان آن حضرت ( ع ) اين خطبه با عبارت « و ناظر قلب اللبيب به يبصر امده » ( چشم دل خردمند چنان است كه با آن تا پايان كار را مى بيند ) شروع مىشود .
ابن ابى الحديد مى گويد : اين گفتار امير المومنين دنباله گفتارى است كه سيد