بگذاريد كه نوحه گرانند » شايد مى دانسته است در آن شب ضربه مى خورد و زخمى مىشود هر چند نمى دانسته است كه از آن ضربه خواهد مرد ، و نوحه گران گاه بر مقتول و گاه بر مجروح نوحه مى كنند ، و آن خواب ديدن و نفرين كردن دلالت بر اين ندارد كه كسى علم به وقت معين آن داشته باشد و دلالت بر اين موضوع هم ندارد كه اجابت دعا و نفرين همان دم صورت بگيرد . . . آرى چنان بود كه پس از مرگ على ( ع ) و از دست دادن او مقام و منزلت او براى ايشان آشكار شد و پس از اينكه حكومت ديگران را از پى حكومت او ديدند دانستند كه على ( ع ) با آن جنگهاى بزرگ فقط رضاى خداوند را مى خواسته است و اينكه در زمين كار ناپسند آشكار نگردد ، هر چند گروهى به روزگار زندگى او مى پنداشتند كه او آهنگ پادشاهى و دنيا را دارد .
خطبه ( 150 )
از سخنان على عليه السلام دربارهء خونريزى ها و فتنهها [ در اين خطبه كه با عبارت « و اخذوا يمينا و شمالا ظعنا فى مسالك الغى » ( آهنگ چپ و راست كردند و در راههاى گمراهى كوچ كردند ) شروع مىشود ابن ابى الحديد مى گويد : ] على عليه السلام گروهى از فرقههاى گمراه را ياد مىكند كه به چپ و راست متمايل شدند و از راه مستقيم كه همان راه كتاب و سنت است گمراه گشتند ، سپس درباره برخى از عبارات كه اشاره به وجود مهدى موعود صلوات الله عليه است توضيح مىدهد و همان عقيده معتزله را بيان مىكند كه خداوند اين امام را در آخر - الزمان خواهد آفريد و مدتى پوشيده خواهد ماند و دعوت كنندگانى خواهد داشت كه مردم را به سوى او فرا خواهند خواند و فرمان او را تقرير مى كنند و آن امام پس از پوشيدگى و غيبت آشكار مىشود و كشورها را به تصرف مى آورد و دولتها را سركوب مى سازد و زمين را آماده و مهيا مى سازد و سپس درباره ياران امام زمان توضيح مىدهد و جملات و عبارات خطبه را شرح مىدهد كه آنان بر امور پيچيده و رازهاى نهانى آگاه مى شوند و هر بام و شام ساغر حكمت مى آشامند و معارف ربانى و اسرار خداوندى صبح و شب ايشان را سيراب مىكند و ايشان عارفانى