خطبه ( 140 )
از سخنان آن حضرت ( ع ) در نهى از غيبت كردن از مردم [ در اين خطبه كه با عبارت « و انما ينبغى لاهل العصمة و المصنوع اليهم فى - السلامه ان يرحموا اهل الذنوب و المعصية » ( همانا براى آنان كه اهل عصمت اند و سلامت از گناه براى آنان فراهم است شايسته است كه بر بزهكاران و گنه پيشگان رحمت آورند ) شروع مىشود هيچ گونه بحث تاريخى نيامده است ولى مبحثى بسيار خواندنى و عبرت آموز درباره زشتى غيبت و بر شمردن عيب مردم در غياب ايشان در چهار فصل آورده است كه به راستى بسيار مفيد است : فصل نخست ، درباره سخنان خداوند و بزرگان در نكوهش غيبت و گوش دادن به آن است كه با بخشى از آيه دوازدهم سوره حجرات شروع مىشود و خداوند فرموده است « و غيبت مكند برخى از شما برخى را » و سپس به ذكر احاديث و سخنان برخى از زهاد و لطايفى پرداخته و نيكو از عهده بر آمده است . فصل دوم ، درباره حكم غيبت از لحاظ دين است كه آن را از جهات مختلف بررسى كرده و اين روايت را نيز آورده است كه معاذ بن جبل روايت مىكند و مى گويد : در حضور رسول خدا ( ص ) نام مردى برده شد ، گروهى گفتند : چه مرد ناتوانى است . پيامبر ( ص ) فرمود : از دوست خويش غيبت كرديد . گفتند : همان چيزى كه در اوست گفتيم . فرمود : اگر چيزى كه در او نبود مى گفتيد بر او تهمت زده بوديد .
فصل سوم ، در علل و انگيزههاى غيبت است و فصل چهارم در نشان دادن راه توبه از غيبت . اين تذكر براى اطلاع خوانندگان محترمى بود كه اگر علاقمند باشند به متن مراجعه كنند . ]
خطبه ( 144 )
از سخنان آن حضرت ( ع ) [ در اين خطبه كه با عبارت « بعث رسله بما خصهم به من وحيه » ( خداوند