« امام هادى عليه السّلام خوشخوترين و راستگوترين مردم بود . كسى كه او را از نزديك مىديد ، خوشبرخوردترين انسانها را ديده بود و اگر آوازهاش را از دور مىشنيد ، وصف كاملترين فرد را شنيده بود . هرگاه در حضور او خاموش بودى ، هيبت و شكوه وى تو را فرا مىگرفت ، و هرگاه ارادهء گفتار مىكردى ، بزرگى و بزرگوارىاش بر تو پرده درمىانداخت . او از دودمان رسالت و امامت و ميراثدار جانشينى و خلافت بود . . . » . « 1 »
ابن صباغ مالكى مىگويد :
« فضيلت ابو الحسن ، على بن محمد الهادى عليه السّلام بر زمين پرده گسترده و رشتههايش را به ستارههاى آسمان پيوسته است . هيچ فضيلتى نيست كه با او پايان نيابد و هيچ عظمتى نيست كه تمام و كمال به او تعلق نگيرد . هيچ خصلت والايى بزرگ نمىنمايد مگر آنكه گواه ارزش آن در وى آشكار است . او شايسته و برگزيده و بزرگوار است كه در سرشت و الا پسنديده شده است . . . هر كار نيكى با وجود او رونق يافته . او از نظر شكوه ، آرامش ، پاكى و پاكيزگى بر اساس روش نبوى و خلق نيكوى علوى آراسته شده كه هيچ فردى از آفريدگان خدا بسان او نيست و به او نمىرسد و اميد رسيدن به او را نيز ندارد » . « 2 »
نمونههاى اين سجاياى اخلاقى را در عبادت ، سادهزيستى ، دانش ، آگاهى از اسرار ، مهربانى ، بخشش ، سختكوشى ، بردبارى ، شكوه و هيبت امام مىتوان جستوجو كرد .
هامش
( 1 ) . ابن شهر آشوب ، مناقب آل ابى طالب ، ج 4 ، ص 401 .
( 2 ) . ابن صباغ مالكى ، الفصول المهمه ، ج 2 ، ص 268 .