على [ عليه السّلام ] را در آستانهء ورود به مسجد ، مضروب ساخت . على [ عليه السّلام ] دو روز بعد در 62 يا 63 سالگى وفات يافت . طبق يكى از روايات مشكوك ، ابن ملجم تنها يكى از اعضاى گروهى متعصب بود كه توطئه كردند تا اسلام را از دست سه تن كه مسئول جنگهاى داخلى شمرده مىشدند نجات دهند ، و قرار بود معاويه و عمرو عاص نيز همزمان به قتل برسند .
مدفن على [ عليه السّلام ] مخفى نگاه داشته شد ، كه ظاهرا از ترس اين بود كه مبادا پيكر او را از خاك بيرون آورند و هتك حرمت كنند . در زمان هارون الرشيد بود كه اعلام كردند قبر على [ عليه السّلام ] مشخص شده و در چند مايلى كوفه قرار دارد . سپس در آن مكان بارگاهى بنا كردند و شهرى به نام نجف در آنجا پديد آمد كه گورستانهاى بزرگى آن را در بر گرفتهاند ؛ زيرا شيعيان متقى آرزو دارند كه در نزديكى امامان خود مدفون شوند .
جزئيات شخصى على [ عليه السّلام ]
از لحاظ شخصى ، على [ عليه السّلام ] را اينگونه توصيف كردهاند : فردى بىمو يا كممو ، مبتلا به التهاب چشم ، تنومند ، با پاهايى كوتاه و چهارشانه بود ؛ بدنى پرمو و ريشى بلند و سفيد داشت كه سينهاش را مىپوشاند . از لحاظ رفتارى فردى خشن و تندخو ، متمايل به توهين به ديگران ، و آدمى گوشهگير و منزوى بود . او دو لقب داشت : حيدر ، يعنى « شير » و ابو تراب ، يعنى «
dustman
[ - سوپور ] » ، لقبى كه احتمالا دشمنانش ، و براى تحقير ، بر وى نهادند ، اما بعدها در رويدادهاى جعلى [ تاريخ ] به مثابه لقبى افتخارآميز تفسير شد ( ر . ك :
Noldeke in ZDMG , 1898 , ( 30
. او چهارده پسر و نوزده دختر از نه زن و چند متعه داشت . از ميان پسرانش تنها سه تن به نامهاى حسن [ عليه السّلام ] ، حسين [ عليه السّلام ] ، و محمد بن حنفيه نقشى تاريخى ايفا كردند و كلا پنج تن از آنان فرزندانى از خود بر جاى گذاشتند . معروف است