فضايل امام باقر آوردهاند و براى امامت ايشان به نص و وصايت - كه آموزهء بنيادين تشيع امامى در باب امامت است - استناد جستهاند .
البته شيخ مفيد ، محمد بن محمد بن نعمان عكبرى ( متوفى 413 ) ، در الارشاد ، واقعهء مزبور را در سياقى قرار داده است كه شايد بتوان آن را به مثابهء استشهاد او به اين ماجرا در اثبات امامت حضرت باقر عليه السّلام دانست . وى شرح حال امام باقر عليه السّلام را در بابى با عنوان « ياد كرد امام پس از حضرت على بن الحسين عليه السّلام و تاريخ ولادت او و دلايل امامتش و . . . » ذكر كرده است . آنگاه پس از گزارش تاريخ ولادت و وفات و مزار آن حضرت ، ماجراى ديدار جابر را با ايشان به نقل از خود امام آورده و سپس از وصايت بر امام باقر عليه السّلام در بيانات امير مؤمنان عليه السّلام و نيز خبر لوح خبر داده است . از اين ترتيب و توالى در الارشاد ( ج 2 ، ص 158 - 159 ) شايد بتوان احتمال داد كه مفيد ماجراى مزبور را در شمار دلايل امامت مىدانسته است .
بااينحال ، در برخى روايات ملاقات جابر با امام باقر عليه السّلام به روايت زيد بن على ، جابر بن عبد الله انصارى ، پس از شناخت محمد بن على عليه السّلام و رساندن سلام رسول الله صلّى اللّه عليه و آله به آن حضرت ، به امام سجاد عليه السّلام عرض مىكند كه پيامبر دربارهء امامت حضرت باقر عليه السّلام و هفت تن از نسل او خبر داده و تصريح كردهاند كه آخرينشان مهدى اين امت است . به گفتهء جابر ، آنگاه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله اين آيه را تلاوت فرمودند كه و جعلناهم أئمّة يهدون بامرنا . . . « 1 » به اين روايت از آن روى كه حاوى تصريح رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله به امامت حضرت باقر عليه السّلام است مىتوان استشهاد كرد . مرحوم حسن بن محمد بن حسن خرّاز قمى نيز از همين منظر ، اين حديث را در كتاب ارجمند كفاية الاثر فى النص على الائمة الاثنى عشر آورده است .
بنابراين نفس ديدار جابر با امام باقر عليه السّلام و رساندن سلام پيامبر به ايشان ، محل استناد علماى امامى نبوده است .
هامش
( 1 ) . حسن بن محمد بن حسن خرّاز قمى ، كفاية الاثر ، ص 303 .