او نقل مىكند كه هر دو برادر با هم به سمت رود فرات پيش رفتند و دشمنان ، عباس [ عليه السّلام ] را محاصره و از حسين [ عليه السّلام ] جدا كردند . او با شجاعت جنگيد و در نقطهاى كشته شد كه هم اكنون مرقد وى بنا گرديده ( ص 243 ) .
در اين زمان ، سربازان ابن زياد كاملا به حسين [ عليه السّلام ] نزديك شده بودند اما براى مدتى هيچ كس جرئت نمىكرد عليه وى اقدامى كند . سرانجام شخصى از قبيله كندى به نام مالك بن نصر او را از ناحيهء سر مجروح ساخت و كلاه او غرق خون شد . درحالىكه حسين [ عليه السّلام ] كلاه خويش را با يك قلنسوه عوض مىكرد و عمامهاى به دور آن مىپيچيد ، مالك رداى او را تصرف كرد ؛ اما اين ردا براى او شگون نداشت چرا كه وى باقى عمر خويش را در فقر و بىآبرويى سپرى نمود ( همان ، ص 359 ) . واقعهء دلخراش ديگر ، ماجراى مرگ كودكى است كه حسين [ عليه السّلام ] او را بر روى زانوانش نهاده بود ( يعقوبى ، در ص 290 كتاب خود حضور اين كودك را در دامان حسين [ عليه السّلام ] در چنان لحظهء نامناسبى ، اينگونه توضيح مىدهد كه او تازه متولد شده بود ) . تيرى حلقوم كودك را شكافت و حسين [ عليه السّلام ] اين بار نيز خونها را در دستانش جمع كرده ، بر زمين ريخت و خشم و غضب الاهى را براى آن بدكاران طلب كرد ( ص 359 و صفحه بعد ) .
كشتار ادامه يافت . سرانجام شمر - كه مورد لعن و نفرين شيعيان قرار دارد - با گروه كوچكى از سربازان پيش رفت ؛ اما او نيز جرئت نكرد كه حسين [ عليه السّلام ] را مضروب سازد و صرفا مشاجرهاى بين آن دو درگرفت ( همان ، ص 362 و صفحه بعد ) . در اين لحظه ، حسين [ عليه السّلام ] از حالت رخوت و بىحالى خارج شد و آمادهء نبرد گرديد ( هنگام بررسى دليل رفتار غير جنگطلبانهء حسين [ عليه السّلام ] ، بايد به خاطر داشت كه او تقريبا 55 سال سن داشت و بيمار بود ) . پسربچهاى شجاعانه خود را در كنار حسين [ عليه السّلام ] قرار داد و به دستور حسين و فرياد زينب [ عليها السّلام ] براى بازگشت به خيمه توجهى نكرد ، و دست خود را در مقابل ضربهء شمشيرى قرار داد كه به
تصوير امامان شيعه در دائرة المعارف اسلام ( فارسي ) — صفحة 163
مساهمون: محمود تقى زاده داورى
ص١٦٣