خداوند كه به خضر ( ع ) علم آموخته خاتم انبيا ( ص ) و اوصياى او اشرف و افضل از خضرند پس به طريق اولى به آنها علم لدنى آموخته و الّا آن حضرات افضل از خضر ( ع ) نمىشوند و حال آنكه بالضرورة من الدين افضلند .
به عقيدهء شيعهء اماميّه و اكثر اهل تحقيق آنها آيهء تطهير :
إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً
« 1 »
دربارهء رسول اللّه ( ص ) و امير المؤمنين و فاطمهء زهرا و امام حسن و مجتبى و سيد الشهداء ( ع ) نازل شده است و به موجب اخبار متواتره به طرق شيعه و سنّى مورد نزول آيهء شريفه و مفاد آن اختصاص به پنج تن آل عبا ( ع ) دارد و زوجات پيغمبر ( ص ) داخل نيستند چون دفع رجس از آن بزرگواران است نه رفع آن تا زوجات داخل شوند و رسول اللّه ( ص ) خارج از مفاد آيهء شريفه باشد و رسول اللّه ( ص ) با الاجماع داخل آيهء شريفه است پس دفع رجس است و زوجات خارج مىشوند قطعا .
و خداوند تمامى پليدىها را از آل عبا دفع فرموده و از اساس نگذاشته ارجاس معنوى به آنها راه يابد .
و الف لام در ( الرجس ) يا استغراق است يا جنس در هر صورت افادهء عموم مىكند پس تمامى ارجاس را خداوند از اهل بيت ( ع ) دفع فرموده است و از جملهء ارجاس معنوى گناه و جهل و نادانى و خطا و سهو و نسيان و حرص و طمع و امثال آنهاست و خدا تمامى آنها را از آل عبا ( ع ) دفع فرموده است .
و ارادهء خداوندى محال است از مراد تخلف كند و به مجرد مشيت خداوندى و ارادهء تكوينى تمامى ارجاس از آنها تكوينا بر طرف شده است « 2 » در عين حالى كه اختيار دارند و مىتواند معصيت از آنها صادر شود و جهل و نادانى و خطا و ساير اوصاف از آنها سر بزند و به آنها راه يابد ولى نظر به ملكهء عصمت هرگز محال است كه يكى از آن اوصاف رذيله از ايشان سر زده و بروز نمايد مثل اينكه ماها اختيار داريم دست خودمان را توى آتش فرو
هامش
( 1 ) . احزاب / 33 .
( 2 ) . به خيال بعض قاصرين مىآيد و به زبان نيز مىآورند كه خداوند در آيهء شريفه فرموده كه خدا اراده كرده كه اهل بيت ( ع ) را از ارجاس پاكيزه نمايد و معلوم نيست كه اين اراده تحقق يافته يا نه ؟ و لازمهء اين حرف خرافى آن است كه خداوند قادر به تحقق دادن مراد خود در خارج نبوده باشد و ارادهء اللّه از مرادش تخلف كند و آن محال است بالضرورة و اراده در آيه ارادهء مستتبعه به فعل است صرف ارادهء محضه نيست اگر آن طور باشد رد دعاى رسول اللّه ( ص ) مىشود و استعمال مضارع در ما وقع خصوص مادهء اراده و لفظ « يريد » در آيات قرآن مجيد زياد است كه تفصيلش را در جاى خود بيان كردهام .