جواب ديگر
و اما جواب دقيق ديگر از آن اشكال غير از جوابى كه نگارش يافت آن است : گريه بر سيد الشهداء ( ع ) و تشرّف به زيارت آن حضرت به اميد وصول به آن اجر و ثوابها كه در اخبار متواتره بيان شده رجوع الى اللّه تعالى بوده و برگشت به طرف خداست به وساطت آن حضرت و از مصاديق توبه بوده و ندامت از معاصى است و اگر كسى با گريه بر سيد الشهداء ( ع ) و اشتغال بر عزادارى و گريه و زارى بر آن حضرت و يا با اشتغال به زيارت آن حضرت مرتكب معصيت شده و از گناهان كبيره پرهيز ننمايد مانند آن است كه در حال توبه و اظهار برگشت بر خدا و ندامت از نافرمانىها باز در همان حال مرتكب معصيت بشود كه زهى زيانكارى و خسران ابدى است و تمسخر و استهزا ( العياذ باللّه تعالى ) بر خداست كه انسان از طرفى به توبه و اظهار ندامت از معاصى مشغول شود و از طرف ديگر در همان حال به ارتكاب معصيت اشتغال ورزد .
پس اگر اشخاصى باشند كه با گريه و عزادارى بر سيد الشهداء ( ع ) و يا با اشتغال به زيارت آن حضرت از ارتكاب به معصيت و گناهان كبيره باكى نداشته باشند مثلا نماز را ترك كنند و يا ضايع نمايند يا به ساير معاصى مرتكب بشوند در حقيقت در حال توبه مرتكب معصيت مىشوند و معلوم است كه معصيت در حال توبه جز استهزا به درگاه خداوندى چيز بيشتر نيست و قطعا توبه محقق نشده و عقاب شديد بر معصيت قطعى بوده و نتيجه از آن عمل ظاهرى نخواهند برد ( ذلك هو الخسران المبين ) .
پس اشخاصى كه به عزادارى سيد الشهداء ( ع ) اشتغال مىورزند و گريه و زارى بر آن حضرت مىكنند و به زيارت مرقد مطهرش اهتمام مىكنند بايد از معاصى و ارتكاب به گناهان كاملا پرهيز داشته و پيرامون معاصى كبيره و فسق و فجور نگردند تا اميد و اصل شدن به