تذكر و تحقيق لازم
از مطالبى كه تذكر آن را در اينجا لازم مىدانم آن است كه به ذهن بعض اشخاص چنين مىرسد كه بيان كردن در منابر و مجالس دينى و سوگوارى حضرت سيد الشهداء عليه آلاف التحية و الثناء اجر و ثواب و گريه بر آن حضرت و زيارت قبر مطهر آن سيد مظلومان سلام اللّه عليه در حق مردم اغراى آنها به معصيت شده و مردم را باعث جرى كردن به گناهان و نافرمانىها مىشود كه مغرور شده به هر گناهى اقدام و هر معصيتى را مرتكب شوند . به تصور اينكه عزادارى به سيد الشهداء ( ع ) و گريه و زارى و نوحه و ندبه و سينهزنى بر آن حضرت و زيارتش موجب آمرزش گناهان شده و باعث غفران تمامى معاصى مىشود و اين نيست جز اينكه اغرا كردن مردم به معصيت و سبب جرأت و جسارت آنها به نافرمانى و ارتكاب معاصى است كه به هر گناه كبيرهاى مرتكب شوند به خيال اينكه گريه بر آن حضرت تمامى آنها را جبران مىكند و موجب آمرزش مىگردد .
اين اشكال و شبههاى است كه به ذهن اشخاص ساده و سطحى مىآيد و يا از روى غرض و معاندت با دستگاه عزادارى سيد الشهداء ( ع ) به زبان دشمنان جارى مىگردد و اشخاص غرضران به خورد سادهلوحان مىدهند و بعضىها در مقام اين اشكال استشهاد به سؤال و جوابى مىنمايند كه از شيخ أعظم استاد ما مجتهد اكبر كاشف الغطاء ( قدس سرّه ) صادر شده و آن را در تأليف و ترتيب كتاب جنة المأوى نقل كردهام و لذا در اينجا اجمالا به جواب اشكال مذكور مبادرت نموده و سپس سؤال و جواب شيخ استاد اعظم ( ره ) را نقل كرده و آنچه در تعليقات بر جنة المأوى بر آن سؤال و جواب نگارش دادهام - از تعاليقى كه هنوز به چاپ