« و روى ان اليزيد بعد أن ارسل عليا و من معه أمر بدفن الرءوس إلّا رأس الحسين فانه أرسلها خارج دمشق و معها خمسين فارسا يحرسونها ليلا و نهارا و ذلك من كثرة خوفه و فزعه فلما مات أتى بها الحراس و وضعوها فى خزانته . »
خوانندهء عزيز در وجدان خود مىداند كه قول مذكور دور از عقل است و در اغلب كتبى كه راجع به رأس مطهر اقوال متعدده نقل شده به اين قول اشاره و اعتنايى نشده است .
بعد در مقتل مذكور گويد :
هذا ما ورد فى دفن الرأس و اما علىّ و أخوته فانهم لما خرج بهم القائد من دمشق و وصلوا الى بعض الطريق قالوا باللّه عليك يا دليلنا مر بنا على طريق كربلاء لكى نجدد عهدا بيننا فقال لهم : سمعا و طاعة و سار بهم الى أن دخلوا كربلاء و كان ذلك اليوم يوم عشرين من شهر صفر فوافاهم جابر بن عبد اللّه الانصارى و جماعة من أهل المدينة و أقاموا البكاء و الحزن حتى ضجت الارض ثم ساروا قاصدين المدينة . . . « 1 »
از عبارت مقتل مذكور كه گويد :
« و امره ان يسير بهم الى المدينة أو أى مكان شاؤا و أن يقضى لهم جميع ما يلزم . »
كاملا روشن و واضح مىشود كه يزيد امر كرده بود تمامى آنچه به اسراى خاندان رسالت در مراجعت از شام لازم باشد فراهم آيد و اذن و اختيار داده بود كه به هر جا و هر مكان بخواهند بروند مختارند .
پس آنچه محدث نورى ( ره ) فرموده : « 2 » كه اسراى اهل بيت از شام به قصد وطن خودشان مدينهء منوره خارج شده و بىاطلاع يزيد پليد هرگز ميسر نبود به عراق بيايند . . . تا آخر آنچه گذشت .
وجهى ندارد ، و تصريح صاحب مقتل مذكور كه يزيد امر كرد كه آنها به مدينه و هر مكانى را كه خواسته باشند بروند و هرچه لازم باشد آن را فراهم و عملى نمايند . به تمامى توهمات محدث نورى ( ره ) خط بطلان مىكشد .
و نيز از تصريح كتاب مقتلى مقتل اسفراينى كه طرفدار شبهات به آن اعتماد نموده و به داستانهاى وى در عرض راهها از عراق تا شام به آن چنگ زده واضح مىشود كه بايد نسبت به آمدن اسرا به كربلا در بيستم صفر و آوردن رأس مطهر را با خودشان و ملحق كردن آن به جسد اطهر نيز اعتماد نمايد و اگر در غير بيستم صفر سال 61 هجرت بود صاحب مقتل به آن تصريح مىنمود مطلق گذاشتن منصرف به ماه صفر سال 61 مىباشد .
هامش
( 1 ) . مقتل اسفراينى ، ص 54 ، ط قديم مصر .
( 2 ) . ر . ك : كتاب ؟ ؟ ، صص 277 - 278 .