و اما وجوب صلوات در حال ذكر اسم مبارك چنانچه گفته شد از آيهء شريفه آن را نتوان استفاده كرد و اگر بر فرض ظاهر امر در آيه وجوب باشد در تشهد نماز امتثال به وجوب متحقق مىشود پس بايد به سراغ احاديث وارده در اين مسأله برويم و از روايات هم استفادهء وجوب پس از دقت در آنها مشكل است زيرا اخبارى كه در آنها وعيد ذكر شده مستفاد از آنها دعا بر شخصى شده كه خداوند او را اگر داخل آتش شده باشد از رحمت خود دور سازد نه اينكه صلوات نفرستادن موجب دخول در نار است .
و عمده در احاديث صحيح زراره از ابو جعفر ( ع ) است كه فرموده :
اذا اذنت فافصح بالالف و الهاء وصل على النبى كلما ذكرته او ذكره ذاكر عندك فى الاذان او غيره .
و اين حديث شريف هم به قرينهء سياق كه در اذان امر به افصاح الف و هاء فرموده معلوم مىشود وارد در مورد ادب است و اين احتمال در آن حديث احتمال قريب است و لذا نتوان به ظاهر آن حديث در مقابل آن همه ادعاى اجماعها كه از اكابر فقها و آشنايان به مذاق شرع مقدس نسبت به عدم وجوب صلوات صادر شده تمسك نمود پس حق آن است كه گفته شد ، احتياط واجب صلوات فرستادن است در هر جا كه به اسم مبارك تلفظ شود يا از كسى ديگر شنيده شود .
و اما صلوات فرستادن به رسول اللّه ( ص ) در تشهد فرائض يوميّه بدون شك واجب و اجماع اماميّه بر آن قائم است چنانچه در صلوات بر پيغمبر ( ص ) صلوات بر آل محمد ( ص ) را بر آن ضم كردن مورد اتفاق و اجماع شيعهء اماميّه بوده و اخبار كثيره بر آن دلالت دارد و جاى شبهه نيست و صلوات بر آن حضرت بذون ضم آل محمد ( ص ) بر آن جايز نبوده و رفتارى است كه بر خلاف دستور و امر رسول اللّه ( ص ) مىباشد .
از كارهاى بسيار تعجبآور اهل سنّت يكى هم آن است كه دانسته و فهميده حق را زير پا مىگذارند و بر آن عمل نمىكنند و رويهء بنى اميّه را تعقيب كرده و تا حال نيز از دستور آن شجرهء ملعونه دستبردار نيستند چنانچه پوشيده نيست ، در اخبار كثيره به طرق خود آنها روايت كردهاند كه بعد از نزول آيهء شريفه :
إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ . . .
عموم صحابه و انصار و سايرين از رسول اللّه ( ص ) سؤال كردند : يا رسول اللّه ( ص ) كيفيت سلام فرستادن را به شما دانستهايم آيا صلوات فرستادن بر شما به چه نحو است ؟
در جواب فرموده كه بگوييد :
اللهم صل على محمد و على آل محمد كما صليت على ابراهيم و على آل