زلنا فى عبرة بعده . . . الحديث . « 1 »
از اين حديث شريف كه در صحيحترين كتب حديث شيعه كامل الزيارة نقل شده استفاده مىشود كه بكاء آسمان و زمين و ملائكه و آفتاب بر سيد الشهداء ( ع ) تا چهل روز طريقه و عادتى را كه در ميان مردم يك حال استمرارى پيدا كرده و بر سيد مظلومان اربعين نگاه مىدارند نشان مىدهد حتى در ميان مردم در زمان فوت كسان خودشان نيز اين رويه معمول شده و اين سيرهء مستمره را انجام مىدهند و احترام آنها را كه از دنيا رفتهاند نگاه مىدارند و شيعه تا اربعين آن حضرت از شادى و خشنودى و سرور خوددارى مىكنند حتى در غير مسلمانان نيز اين عادت در مردههايشان مراعات مىشود خصوصا كه از بزرگان آن قوم باشد و كسى باشد كه آثار عملى و نتايج قدمى را كه در راه رفاه و آسايش دينى و دنيوى آنان برداشته باشد و در اصلاح جامعه از جانگذشتگى نشان داده و نهضتى بر عليه ظلم و ستم و از بين بردن ظالمين و ستمكاران روزگار كرده و نهضتى به وجود آورده كه در اثر آن اسلام و قرآن را زنده نگاه داشته و دين الهى را از دستخوش دشمنان سرسخت آن نجات داده و زحمات خاتم انبيا ( ص ) را نگذاشته به هدر برود و بازيچه بنى اميّه شجرهء ملعونه گردد و با خون خود درخت توحيد را سيراب نموده و نگذاشته در نتيجه ظلم و جور و بىدينى و اشاعه فحشا و منكر بنى اميّه خشك شود و خون دل خويش را در راه خدا بذل كرده تا مردم را از حيرت ضلالت و گمراهى كه در اثر تسلط بنى اميّه و اشغال آن شجره ملعونه مقام خلافت الهيه را پيش آمده بود برهاند و اگر آن نهضت مقدس نبود از اسلام به غير از اسلام اموى و از دين به غير از دين يزيدى و دين تشريفاتى و ساخته بنى اميّه چيزى باقى نمانده بود چنانچه نظريات مستعمرين در دنياى فعلى نيز دربارهء اسلام همان نيّات شوم است كه بنى اميّه داشتند .
و لذا بايد مسلمين عموما و شيعه خصوصا در زنده نگهداشتن تاريخ واقعه جانگداز كربلا و در احياى آثار آن دشت پربلا اهتمام تمام به كار ببرند و يكى از مراسمى كه بايد هر سال تجديد شود موضع اربعين است ، كيست كه از سيد مظلومان لايقتر باشد كه هر سال تا اربعين او آثار و مآثر او را زنده نگاه داشت ؟ و در تمامى روزهاى زيارتى تظاهر به زيارت قبر مباركش برپا نمود ؟ و اربعين او را هر سال تجديد كرد ؟ تا معلوم نمود چنانچه تا حال معلوم شده نهضت سيد الشهداء ( ع ) غالبية فى صورة المغلوبية و البته بايد فقط به قدردانى از سيد الشهداء ( ع ) اكتفا نكرد بلكه عمده آن است كه در هدف با آن حضرت قدم برداشت و در
هامش
( 1 ) . كامل الزيارة ، ص 81 ، ط نجف و مستدرك الوسائل ، ج 2 ، ص 215 .