فاكِهَةً وَ أَبًّا
« 1 » هر يكى از ايشان گفتند : « أىّ سماء تظلّنى و أىّ أرض تقلّنى « 2 » إذا قلت فى كلام اللّه برأيى أمّا الفاكهة أعرفها و أمّا الأبّ فلا أعرف » « 3 » مراد ايشان به ذكر اين آن است كه كمال ديانت ايشان تا بدين حدّ بود ، و چگونه شايد كه غصب خلافت كنند .
گوييم : اين غايت براى تمويه « 4 » باشد و تغدير « 5 » خلق ، چنان كه سوقى كه در دكان او نيم حبّه معامله ضايع شود ، با صاحبش ردّ كند آن را تا بر او اعتماد افتد و به مقامى برساند كه به بدرههاى زر بر او اعتماد كند و آنگه آنچه خواهد كند .
المسألة الثانية عشرة : اتّفاق است كه روز سيّم بعد احتجاج الناس عليه بما لم يستطع أن يخرج من عهدته گفت : « أيّها الناس أقيلونى و لست بخيركم « 6 » و علىّ فيكم و إنّ لى شيطانا يعترينى فاجتنبونى حينئذ لا اؤثر في ابشاركم و اشعاركم » « 7 » . « اقيلونى » كردن دلالت است بر آنكه وى خليفهء خلق بود بىاذن خدا و رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و آنكه آن جمله اخبار و مناقب كه بر وى مىبندند كذب است و افترا و منحول « 8 » ، و امامت حقّ على عليه السّلام است و الّا نقض عهد رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نكردى بعد از موت
فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِهِ .
« 9 » و ثانيا اثبات شيطانى كرد كه بر وى مستولى است ، يمكن كه آن شيطان از پيش وى نرود و وسوسهء او كند بدين چيزها كه با عترت مىكند . از اينجا معلوم شد كه مأمن طرف على عليه السّلام است و مزلّت طرف غير او ، به حكم « [ دع ] ما يريبك [ إلى ] ما لا يريبك » « 10 » تمسّك به على اولى .
المسألة الثالثة عشرة : اجماع عالميان است كه هرگز هيچ عبادتى از وجوب و ندب از على عليه السّلام فوت نشد ، و ديگران عبادت به پنجاه سالگى كردند ليكن گويند : إنّ اللّه تعالى يعفوا عن المسىء ما فات منه ، گوييم : فأين ثواب المحسن و ما فات عنه
هامش
( 1 ) عبس : 31 .
( 2 ) اصل : ثقّلنى .
( 3 ) بحار الانوار ، ج 40 ، ص 247 .
( 4 ) نيرنگ ساختن .
( 5 ) اصل : تقدير .
( 6 ) اصل : بخير .
( 7 ) بحار الانوار ، ج 10 ، ص 27 و كنز العمال ، ج 5 ، ح 14051 .
( 8 ) سخن ديگرى كه به خود بربسته باشند .
( 9 ) فتح : 10 .
( 10 ) بحار الانوار ، ج 2 ، ص 259 و شهاب الاخبار ، ص 79 ، حديث 437 .