ابى بكر اجماع نيامد . زيرا كه مبطلند امر او را ؛ پس جمعى به نفاقشان گويند و بعضى به ايمان و بعضى به اسلام و بعضى به استسلام .
المسألة الثامنة : على عليه السّلام عدالت داشت و صلاحيت به اتّفاق عالميان ، و خلاف در عصمت او نيست . متقدّمان نامعصوم بودند به اتّفاق ، و خلاف در عدالت ايشان است . پس عند التنازع تمسّك به متّفق العدالة كردن و متحقّق العصمة اولى از كسى كه وى مختلف العدالة « 1 » است .
المسألة التاسعة : علماى اهل قبله را يافتم كه اتفاق كرده بودند به خبر : « يا علىّ أنت منّى بمنزلة هارون من موسى إلّا أنّه لا نبىّ بعدى » « 2 » و هارون خليفهء موسى بود على كلّ حال . پس بايد كه على عليه السّلام همچنان باشد .
وَ قالَ مُوسى لِأَخِيهِ هارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي
« 3 » و عزل معلوم نشد ، و مع ذلك عزل هارون محال لكونه نصبا بالخلافة ، و اگر استثنا نكردى اثبات نبوّت بودى . پس اين فضل در على عليه السّلام يافتم نه در ديگران .
پس وى را مقتدا گرفتم به خبر « دع ما يريبك إلى ما [ لا ] يريبك » . « 4 »
المسألة العاشرة : اجماع مفسّران است كه چون نه آيت از اوّل سورهء برائت منزل شد ، رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به ابو بكر داد تا به موسم [ به ] مكّه رساند و نيز عهد مشركان بكند . ابو بكر سه روز راه برفت كه وحى رسيد كه « لا يؤدّيها عنك إلّا أنت أو رجل منك » ، رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم گفت : « علىّ منّى و أنا من علىّ » « 5 » ، اين خبر در مصابيح موجود است . بنابراين خبر كسى كه لايق آن نبوده باشد كه نه آيه به خلق رساند ، چگونه لايق خلافت عالميان باشد ؟ و رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تمام سورت به على عليه السّلام داد و ابو بكر را بازخواند .
هامش
( 1 ) اصل : العدالت .
( 2 ) المحاسن و المساوى للبيهقى ، ج 1 ، ص 31 ، المناقب للخوارزمى ، ص 52 و 58 و كنز العمال ، ج 6 ، ص 154 .
( 3 ) اعراف : 142 .
( 4 ) بحار الانوار ، ج 2 ، ص 259 و شهاب الاخبار ، ص 79 ، حديث 437 .
( 5 ) ارشاد ، ص 37 .