دويم : قول رسول حيث قال : « كائن فى امّتى ما كان فى بنى إسرائيل » « 1 » .
سيم : آنكه دليل عقلى را فسخ و تغييرى نباشد .
المسألة الخامسة : در قرآن احتياط كردم ، چنان يافتم كه هيچ طايفه را حكم نكرد به طهارت ايشان ، الّا براى على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام . چنان كه علماء اهل قبله اجماع كردند ، بعضى بر اصالت ايراد كرده بودند و بعضى به روايت كه
إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ
« 2 » در شأن اين طايفه منزل شد . الّا محمّد بن سبّاب [ كلبى كه روايت كرد از شهر بن حوشب و شهر بن حوشب ] « 3 » فاسق بود تا غايتى كه جرابى « 4 » پرآرد سرقت كرد از خانهء همسايهء خود و پيش قاضى سوگند خورد ندزديدم . روز دويم از اين حال آن انبان از خانه او بيرون آوردند و وى رسواى عالميان شد ، و امّا محمد بن سبّاب دائما تتبّع اولاد مسلمانان كردى به لواطه و چند نوبت وى را در اين عمل يافتند . بدين سبب روايت ايشان موثوق نباشد و علما بر روايت ايشان اعتماد نكنند . ايشان گويند كه اين آيت در شأن زنان رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آمد و اين قدح و جرح در كتاب مرشد جرير طبرى مسطور است و در مجتبى صالحانى و در مناقب مردويه و در منتهى المآرب اصفهانى و در تفسير شيرازى ابو بكر بن محمد موسى و در سوق العروس ابو عبد اللّه دامغانى و در [ تفسير ] سلمانى سنّيان آمد كه اين آيت در شأن اين پنج نفر آمد ، نه از براى زنان رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم زيرا كه ذكر زنان مشروط آمد ، چنان كه گفت :
يا نِساءَ النَّبِيِّ مَنْ يَأْتِ مِنْكُنَّ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ . . . ،
وَ مَنْ يَقْنُتْ مِنْكُنَّ لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تَعْمَلْ صالِحاً نُؤْتِها أَجْرَها مَرَّتَيْنِ
« 5 » و آيهء تطهير مطلق آمد ، و مع ذلك لفظ « انّما » گفت كه دلالت حصر و قصر است و ارادت معلّق شد به « انّما » و چون مراد به فعل مريد باشد و به لفظ « انّما » بود ، البتّه وقوع آن واجب . آنگه آن را مؤكّد
هامش
( 1 ) بحار الانوار ، ج 36 ، ص 284 و كنز العمال ، ج 11 ، ح 30837 .
( 2 ) احزاب : 33 .
( 3 ) نسخه ر .
( 4 ) انبان .
( 5 ) احزاب : 30 و 31 .