است و ديگر مذاهب ضايع ؛ و انصاريان جمله مؤمن بودند به قول و به دعاء رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كما قال النبىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم يوم حنين : « و اللّه لو سلك الناس واديا و سلكت الانصار شعبا « 1 » لسلكت شعبة « 2 » الأنصار اللّهمّ اغفر للانصار و لابناء الانصار و لابناء ابناء الانصار » « 3 » « الانصار كرشى و عيبتى » « 4 » و قال اللّه تعالى فيهم :
وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ
« 5 »
مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ
« 6 » و قال :
وَ الَّذِينَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا
« 7 » تا به حدّى كه بسيارى علما گويند اجماع اهل مدينه حق است و باقى باطل ؛ و در بيع و شراء و حرام و حلال و موازين و مقادير با اهل مدينه و عرف ايشان رجوع كنند تا ايشان در چه نسقند و آن شىء در آنجا چه قدر است و چگونه است . پس شهرى كه بدين صفت باشد ، چگونه شايد كه اهل آن شهر كافر يا فاسق يا رافضى باشند ؟ پس بايد كه حق با شيعه باشد .
المسألة الثانية و العشرون : نماز و روزه و حجّ و جهاد ، و جملهء ابواب ايمان از توحيد و عدل و نبوت و امامت ، جمله از يك شىءاند . بدان معنى كه جمله به فرمان خداست و معرفت آن از وى است و جمله دين است و اين ابواب جمله به اذن حق است خاصه نبوت . پس بايد كه امامت نيز كه قوام اوست به اذن حق بود ، و نصّ و نصب و عصمت ؛ و اين معنى جز در على عليه السّلام موجود نبود . كما قال اللّه تعالى :
إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ
« 8 » پس بايد كه چون منذر [ كه نبى است ] « 9 » به اذن حقّ است ، هادى كلّ قوم نيز [ كه ولى است ] « 10 » به قول حقّ باشد ، و خصم به بيعت گويد ، نه به اذن و نصّ .
هامش
( 1 ) ر : سبيلا .
( 2 ) ر : سبيل .
( 3 ) كنز العمال ، ج 5 ، ح 14123 ( با كمى اختلاف ) .
( 4 ) شهاب الاخبار ، ص 31 ، حديث 192 .
( 5 ) اصل : تحبّون .
( 6 ) حشر : 9 .
( 7 ) انفال : 74 .
( 8 ) رعد : 7 .
( 9 ) نسخه ر .
( 10 ) نسخه ر .