أنيس المؤمنين ( فارسي ) — صفحة 32

اليك من ربّك و ان لم تفعل فما بلّغت رسالته و اللّه يعصمك من النّاس ان اللّه لا يهدى القوم الكافرين » . « 53 » يعنى : « اى رسول برگزيده ، برسان به خلق آن چيزى را كه فرستاده شده به سوى تو از نزد پروردگار تو ؛ اگر نرسانى ، پس نرسانيده‌اى پيغام خدا را ؛ يعنى حكم آن دارد كه هيچ تبليغ رسالت نكرده‌اى و حال آنكه خداى تعالى نگاه مىدارد تو را از شر مردم ؛ زيرا كه خداى راه ننمايد مر گروه ناگرويدگان را » . پس پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - در روز هيجدهم ذى الحجّه بود كه در منزلى كه آن را غدير خم گويند ، فرمود تا از پالانهاى شتر منبرى ساختند ؛ و آن حضرت دست امير المؤمنين را گرفته بر بالاى منبر برد و خطبه خوانده ، از انتقال خويش به عالم بقا مردم را آگاه گردانيد ، و بازگفت كه من در ميان شما دو چيز بزرگ مىگذارم كه اگر چنگ زنيد به آن هر دو ، هرگز گمراه نشويد ، و آن قرآن است و اهل بيت من ؛ و اين هر دو از هم جدا نشوند تا در كنار حوض كوثر به من رسند . پس فرمود كه : « يا أيّها النّاس أ لست بكم أولى من أنفسكم ؟ » يعنى : « اى مردمان ، آيا نيستم من اولى بالتّصرف در امور شما از شما ؟ » از هر طرف آواز بلند شد كه بلى ، هستى اولى بالتصرف در امور ما از ما . پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - فرمود كه : « من كنت مولاه فهذا علىّ مولاه » يعنى : « هر كس كه تصرّف من در امور او اولى است از تصرف او در امور او ، پس تصرّف اين على اولى است در امور او ، از تصرف او در امور او » . پس در حق آن حضرت دعا فرمود ، برين وجه كه : « اللّهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله و أدر الحق معه حيث كان . » يعنى : « بار خدايا ، دوست دار كسى را كه على را دوست دارد و دشمن دار كسى را كه على را دشمن دارد ، و يارى ده آن كسى را كه على را يارى دهد و فروگذار كسى را كه على را فرو گذارد ؛ و حق را با على دار ، هر جا كه باشد . »