أنيس المؤمنين ( فارسي ) — صفحة 146

بعضى بعد از امير المؤمنين - عليه السلام - قائل به امامت امام حسن و امام حسين - عليه السلام - بوده‌اند ، و بعد از امام حسين - عليه السلام - محمّد بن الحنفيّه را امام مىدانستند . و بعضى به امامت امام حسن - عليه السلام - و امام حسين - عليه السلام - معترف نبودند . بلكه بعد از امير المؤمنين ، محمّد بن الحنفيّه را بىواسطه امام مىدانستند ، و بعد از او قائل بودند به امامت پسر او عبد اللّه كه مكنّى بود به ابى هاشم . و بعضى بعد از ابى هاشم به امامت بيان بن سمعان قائل بودند . و بعضى بعد از ابى هاشم برادر او علىّ بن محمّد بن الحنفيّه را امام مىدانستند . و بعد از او به امامت پسر او حسن اعتراف داشتند . و بعضى بعد از ابى هاشم به امامت برادرزادهء او حسن بن علىّ بن محمّد بن الحنفيّه قائل بودند بىواسطه . و بعضى بعد از ابى هاشم عبد اللّه بن معاوية بن عبد اللّه بن جعفر را امام مىدانستند . و بعضى بعد از ابى هاشم عبد الله بن حرب كندى را امام مىدانستند . و بعضى بعد از ابى هاشم به امامت على بن عبد اللّه بن عبّاس ، و بعد از او به امامت پسر او [ محمّد ] « 18 » معترف بودند . و بعضى بعد از ابى هاشم قائل به امامت اين محمّد بن علىّ بن عبد اللّه بن العبّاس بن عبد المطّلب بودند ؛ و بعد از او ، پسر او ابراهيم را امام مىدانستند . و اين ابراهيم مشهور بود به « ابراهيم امام » ، و او بود كه ابو مسلم را به دعوت اهل خراسان فرستاد . و به صحّت رسيده كه ابو مسلم كيسانى مذهب بوده ، و بعد از امير المؤمنين على - عليه السلام - به امامت محمّد بن الحنفيّه اعتراف نموده ، و بعد از او به امامت پسر او ابى هاشم ، و بعد از او به امامت علىّ بن عبد اللّه بن