أنيس المؤمنين ( فارسي ) — صفحة 145

مسوّد اوراق گويد : بىشك قصّاص خرّاص « 15 » فريبنده گروهى بوده‌اند در شمار زيانكاران گمراه كنندهء طايفه . مؤيّد اين حال و مصدّق اين مقال آنكه : از اواخر سنهء اثنى و ثلاثين و تسع مائه ، كه به تجديد نهى از اين منكر وقوع پذيرفته ، و لعن و طعن ابو مسلم شيوع گرفته تا اين زمان ، كه اوايل سنهء ثمان و ثلاثين و تسع مائه است ، با آنكه عوام كالانعام از علماى كرام و فضلاى عظام از حال آن شقى استعلام نموده‌اند ، هنوز بعضى از ايشان از اختلاب « 16 » ياوه‌گويان شيطان صفتان ، چنان كه عادت مستضعفان است ، متفكّر و حيرانند . لهذا به خاطر فاتر رسيد كه در اين مقام مجملى از احوال آن مبدع ظلّام تحرير دهد ، تا بعضى از مؤمنان كه به مطالعهء اين مختصر رغبت نمايند ، حجاب شك و نقاب ارتياب از پيش چشم آن كوته‌نظران مرتفع سازند . پس بدان اى محب خاندان ! كه ابو مسلم مروزى از گروه اماميّه و فرقهء ناجيهء اثنىعشريّه نبوده و به قدم مخالفت طريق معاندت پيموده . تبيين اين مقال و تفصيل اين اجمال آن است كه به موجب حديث رسالت پناه - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - كه « ستفرق أمّتي على ثلاثة و سبعين فرقة ، واحد منها ناجية و الباقى هالكة » ، بعد از آن حضرت امّتش به هفتاد و سه فرقه شدند ، و به دليل حديث متّفق عليه كه « مثل أهل بيتى كمثل سفينة نوح ، من ركب فيها نجا ، و من تخلّف عنها غرق » ، و چند حديث ديگر كه مؤالف و مخالف روايت كرده‌اند ، ثابت شده كه فرقهء ناجيه گروه اماميّه‌اند . يعنى شيعهء اثنىعشريّه ؛ و غير ايشان همه از اهل نارند و دور از رحمت پروردگار . و چون تو را اين معنى معلوم شد ، پس بدان كه از جملهء آن هفتاد و دو فرقه‌اى كه غير اماميّه‌اند ، يك گروه كيسانيّه‌اند ، و ايشان نيز چند گروهند « 17 » :