« 10 » و جاى ديگر در صفت بندگان برگزيدهء خود مىفرمايد كه :
« 11 » و اين آيه دال است بر آنكه « عباد الرّحمن » ، يعنى بندگان برگزيدهء پروردگار عالميان ، كسانىاند كه حاضر نشوند در مجالس و محافل اهل كذب و ساير فسوق ، از آن جهت كه حاضر شدن در مشاهد باطله شريك شدن است در خطا و عصيان اهل آن مشاهد ؛ به سبب آنكه حضور در آن مجالس دليل رضاست بر آن معاصى . نوّاب خاتمة المجتهدين در « مطاعن المجرميّة » بعد از ايراد آيهء كريمهء
« 12 » آورده است كه : « سئل الصّادق عن القصّاص ، أ يحل الاستماع لهم ؟ فقال لا . و قال : من أصغى الى ناطق فقد عبده ، فان كان النّاطق عن اللّه ، فقد عبد اللّه ، و ان كان النّاطق عن ابليس ، فقد عبد ابليس . » يعنى : « پرسيدند از حضرت امام جعفر صادق - عليه السلام - از حال قصّهخوانان ، كه آيا حلال است گوش داشتن به ايشان ؟ آن حضرت فرمود كه حلال نيست . و فرمود كه هر كس كه گوش بدارد به ناطقى ، پس به تحقيق كه او را پرستيده . » بدان كه مراد ناطقى است كه قصّههاى دروغ خواند ، و لب به سخنان باطل جنباند ؛ چنان كه در آخر اين حديث مستفاد