خلّال را به واسطهء نامهاى كه به آن حضرت فرستاده بود كشت ؛ و سليمان كثير را به واسطهء آنكه ميل به اولاد امير المؤمنين - عليه السلام - كرد ، به قتل رسانيده و فرمود كه نبيرهء جعفر طيار را كشتند ؛ و خلافت را كه حق اهل بيت - عليهم السلام - بود ، به بنى عبّاس داد تا شش امام معصوم را با بسيار از اولاد و احفاد ايشان به قتل رسانيدند ؛ و چندين هزار تن را از شيعهء اماميّه به جهت آنكه به امامت بنى عبّاس قائل نبودند ، هلاك كرد . شرح تمامى بديهاى او را مجلّدى علىحده بايد .
و نيز به صحّت رسيده كه زبير بن العوّام در زمان حضرت خير الانام - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - با حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - نهايت دوستى مىورزيد ، و بعد از وفات پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - تا كشته شدن عثمان ، همچنان دم از محبّت آن حضرت مىزد ، آخر به اغواى شيطان تمرّد و عصيان آغاز كرده با حضرت امير مؤمنان محاربه و مقاتله نمود .
و همچنين ؛ جمعى كثير و جمّى غفير بودند كه در بدايت حال ، لاف دوستى آن ولى ملك متعال مىزدند ، عاقبت از آن سرور دينپرور مفارقت جسته ، علم عداوت افراشتند ؛ مانند آنها كه در جنگ صفّين در سلك ملازمان آن جناب منتظم بودند ، بعد از آن طريق عناد پيش گرفته تكفير آن حضرت نمودند . پس اگر طايفهء ناكثين و فرقهء مارقين از دوستيى كه قبل از اظهار دشمنى مىنمودند فايده يابند ، ابو مسلم نيز از محبّتى كه فرض كرده باشيم ، منتفع گردد .
پس بدان كه ابو مسلم مروزى من اوّل العمر الى آخره مخالف اهل البيت بوده ، زيرا كه به صحّت پيوسته كه در بدايت حال مروانى بود ، و چون از بنى مروان تبرّا نمود كيسانى شده و به امامت آل عبّاس قائل شده ، آنگاه گفت بعد از پيغمبر عبّاس امام بوده . بعد از آن خود دعواى امامت نمود ، و به آن اكتفا ننموده ، دعواى حلول كرد و بر آن دعواى باطل ثابت بود ، تا كشته شد .
القصّه ، در روز بيست و يكم جمادى الآخر از سال صد و بيست و ششم از هجرت ، وليد بن يزيد بن عبد الملك [ درگذشت ] ، و پسر عم او يزيد
أنيس المؤمنين ( فارسي ) — صفحة 139
مساهمون: محمد بن اسحاق بن محمد الحموي
ص١٣٩