حد اقل براى شيعيان و دوستدارانش ظاهر نمىشود و ايشان را در چيزهايى كه نمىدانند ، راهنمايى نمىكند ؟
پاسخ : پس از دلايل قاطعى كه بر وجود و عصمت آن حضرت اقامه شد ، نمىتوان بر وى اعتراض كرد يا از او پرسيد كه چرا چنين و چنان كارى نمىكند ؟ چرا كه ما مىدانيم آن حضرت جز از فرمان پروردگارش تبعيت نمىكند و از حدودى كه خداوند برايش تعيين فرموده فراتر نمىرود . از پرسش فوق به چند وجه جواب داده شده است :
اول : عدم ظهور آن حضرت براى دوستدارانش به خاطر ترس از انتشار خبر او از جانب كسانى است كه براى آنان ظهور كرده است .
دوم : غيبت امام ( ع ) از چشم دشمنانش به خاطر ترس از ايشان و غيبت وى از چشم دوستدارانش به خاطر ترس بر ايشان است . زيرا همين كه بر آنان ظاهر شود ، خبرش انتشار يابد و دوستداران وى مورد تعقيب قرار مىگيرند .
سوم : كه سيد مرتضى بدان استناد جسته آن است كه اولا : ما اطمينان كامل نداريم كه آن حضرت براى هيچ يك از دوستدارانش ظاهر نمىشود . اين مسألهاى است كه از چشم ما پوشيده است و در واقع ما جز از حال خود ، از حال و روز دقيق كس ديگرى با خبر نيستيم .
ثانيا : دربارهء علت غيبت وى از دوستدارانش مىگوييم : وقتى او خود را با معجزهاى كه انجام مىدهد مشخص مىكند و در اين باره شبهاتى مطرح مىشود بنابراين نفىكردنى نيست كه هر يك از دوستدارانش كه آن حضرت بر وى ظاهر نشده ، كه از حالت او نيز آشكار است ، هرگاه بر او ظاهر شود از اين نظر در معجزهء آن حضرت كوتاهى مىورزد و بدين سان او هم به دشمنان ملحق مىشود كه امام ( ع ) از آنان مىترسد .
نگارنده : چنان كه گذشت ، رواياتى نقل شده مبنى بر آنكه امام زمان ( ع ) براى دوستداران و ياران موثق خود در غيبت صغرا كه مدت آن هفتاد و چهار سال بود ، ظهور مىكرده است . اما پس از سپرى شدن دوران غيبت صغرى ، برخى از اخبار نقل شده كه رؤيت آن حضرت امكانپذير نيست و بايد مدعى ديدار امام زمان را تكذيب كرد . ما رواياتى را كه بر عدم رؤيت دلالت دارند به وجوه مختلفى تأويل مىكنيم مانند ارادهء نفى ديدارى كه فرد كاملا امام زمان را بشناسد . همچنين مىتوانيم بگوييم كه علت عدم ظهور آن حضرت براى اوليايش برخى از وجوه گذشته است . و الله اعلم .
شبههء نهم : حدود شرعى را كه در زمان غيبت بر گناهكاران واجب مىشود ، اگر به سقوط آن معتقد باشيد ، به نسخ شريعت تصريح كردهايد و اگر آنها را ثابت بدانيد چه كسى است
سيره معصومان ( فارسي ) — صفحة 337
مساهمون: على حجت كرمانى
ص٣٣٧