سيره معصومان ( فارسي ) — صفحة 338

كه آن را اقامه كند در حالى كه امام ( ع ) از ديدگان غايب است ؟ پاسخ : اجراى حدود بر گناهكاران ثابت است و عدم اقامهء آنها موجب گناه كسانى است كه جان امام زمان ( ع ) را در معرض خطر انداختند و با وجود نياز مردم به وى ، او را مجبور به غيبت كردند . بنابراين از نظر ما حال حدود در زمان غيبت چونان حالت آن در زمان عدم تمكن اهل حل و عقد براى انتخاب امام در نظر شماست . كه شما به اين مشكل هرگونه جواب دهيد ما هم عينا همان را مىگوييم . از اين گذشته ، اين شبهه به زمان غيبت اختصاص ندارد ، بلكه در حال وجود ديگر ائمه و عدم تمكن ايشان نيز مطرح است و پاسخ در هر دو حالت يكى است . شبههء دهم : اگر بگوييد با غيبت امام زمان ، حق يافت نشود و به او دسترس نباشد پس مردم را با غيبت او در حيرت و گمراهى انداخته‌ايد و اگر بگوييد با توجه به ادله اقامه شده ، حق يافت مىشود بر استغناى مردم از وجود امام تصريح كرده‌ايد كه اين خود بر خلاف آيين و مذهب شماست ؟ پاسخ : حق بر دو قسم است ؛ يكى عقلى و ديگرى سمعى . عقلى آن است كه از راه عقل بدان مىرسيم و بودن يا نبودن امام در آن اثرى نمىگذارد . و سمعى آن است كه به وسيله فرمايش پيامبر و ائمه ( ع ) بدان مىرسيم . اما با اين وجود نياز مردم به امام در هر عصر و در هر حال ثابت است . زيرا : اولا : بدان خاطر كه وجود او براى ما در فعل واجب عقلى مانند انصاف و عدل و اجتناب از ظلم و ستم ، لطف است « 37 » . و اين نكته‌اى است كه هيچ دليل ديگرى جاى آن را نتواند گرفت . ثانيا : حديثى كه از پيامبر و ائمه ( ع ) به ما رسيده ، احتمال دارد راويان عمدا يا سهوا آن را رها كرده باشند يا آن كه از سوى كسى نقل شده باشد ، كه نقل وى چندان اعتبارى نداشته باشد . بنابراين در چنين مواردى به امامى كه حق را آشكار سازد نيازمنديم . شبههء يازدهم : شما اجماع داريد كه پس از رسول خدا ( ص ) پيامبرى مبعوث نخواهد شد ، از طرف ديگر ادعا مىكنيد كه مهدى هنگامى كه ظهور كند جزيه را نمىپذيرد و افرادى را كه بالاى بيست سال داشته باشند ، مىكشد و در دين تفقه نمىكند و به ويران كردن مساجد و مشاهد فرمان مىدهد و به حكم داوود فرمان مىراند و از دليل و بينه جويا نمىشود و مسائلى از اين قبيل كه اين خود نسخ شريعت است . با اين ادعا شما مهدى را پيامبر دانسته‌ايد اگر چه در ظاهر به نبوت او