ابن اثير گويد : در سال 39 ه معاويه ، سفيان بن عوف را با شش هزار تن روانه كرد و به او دستور داد هيت را طى كند و به انبار « 69 » و مدائن درآيد . و با ساكنان آنها بجنگد . سفيان به هيت رفت اما كسى در آنجا نيافت . آنگاه به جانب شهر انبار رفت . در آن شهر از جانب على ( ع ) سپاهى به تعداد پانصد تن گماشته شده بودند . اما آنان پراكنده شده و جز دويست تن از آنان باقى نمانده بودند . فرماندهى اين سپاه را كميل بن زياد بر عهده داشت و او شنيده بود كه گروهى به قرقيسيا آمده و قصد حمله بر هيت را دارند . از اين رو بدون آنكه از على ( ع ) كسب دستور كند به جانب آنان روانه شد . اصحاب سفيان از اين فرصت سود جسته به انبار وارد شدند . جانشين كميل در سپاه اشرس بن حسان بكرى بود . سفيان ، چون شمار سپاهيان على ( ع ) را اندك ديد ، به جنگ با آنان طمع كرد و وارد پيكار شد سپاهيان على ( ع ) در برابر او مقاومت كردند و فرماندهء آنان ، اشرس و سى تن ديگر ، كشته شدند . آنان اموال مردم آن شهر را با خود بردند و به نزد معاويه بازگشتند . اين خبر به على ( ع ) رسيد . آن حضرت بر كميل خشم گرفت و طى نامه‌اى كار او را تقبيح كرد و در پى غارتگران فرستاد . اما به آنان دست نيافتند .