در صفين مىگريند . فرمود : من گواهم كه كشتگان شكيبايى ورزيدند و شهيد محسوب مىشوند . سپس از شباميين گذر كرد . صدايى بلند شنيد . حارب بن شرحبيل شبامى به نزد او آمد . على ( ع ) پرسيد : آيا زنان بر شما چيره شده‌اند ؟ چرا آنان را از اين بانگ و فرياد منع نمىكنيد ؟ پاسخ داد : امير مؤمنان ! اگر يك يا دو يا سه خانه بود مىتوانستيم ولى از اين قبيله يكصد و هشتاد تن كشته شده‌اند . خانه‌اى نمانده كه در آن گريه و زارى نباشد . اما ما مردان مويه نمىكنيم و به خاطر شهادت آنان شاد هستيم . على ( ع ) فرمود : خداوند كشتگان و مردگان شما را بيامرزاد . حارب در حالى كه پياده بود در كنار على ( ع ) راه مىسپرد . ناگهان على ( ع ) ايستاد و خطاب به او گفت : بازگرد ! چنين رفتنى والى را مفتون و مؤمنان را حقير مىكند . آنگاه آن حضرت به حركت خود ادامه داد تا آنكه به ناعطيان « 46 » رسيد و شنيد كه مردى موسوم به عبد الرحمن بن مرثد مىگويد : به خدا قسم على كارى نكرد . رفت و حالا بدون آنكه ثمرى گرفته باشد عقب نشست . چون على ( ع ) به او نظر كرد بيم زده شد . على ( ع ) گفت : اينان سران قومىاند كه شام را نديدند . سپس به يارانش فرمود : قومى كه پيش از اين آنان را ترك كردم بهتر از ايشان بودند . سپس به راه خود ادامه داد و همواره ياد خدا را بر زبان داشت تا آنكه وارد شهر كوفه شد .