آثار احمدى ( تاريخ زندگانى پيامبر اسلام و ائمه اطهار ' ع '" ) ( فارسي ) " — صفحة 87

و اللّه لقد جئتكم بالذّبح العظيم به تحقيق كه من آمدم كه همهء شما را بكشم . با وجود تنهايى خود و كثرت دشمنان انديشه نكرد و از اتفاق آن گروه مكروه نترسيد . قريش ديدند كه محمّد روز بروز به واسطهء اسلام آوردن خلايق قوت مىيابد و از هيچ جهت ترس و بيم در دل او راه نمىيابد ، اتفاق نمودند كه عتبه را كه به عقل و دانش و به فضل و بينش از همه زياده‌تر بود پيش پيغمبر فرستند و به هر حال كه داند و مصلحت اهل مكه بيند رضاجوئى كند و دلدارى داده به مهترى و كلانترى بردارد به شرط آن كه مذمت آلههء باطلهء ايشان نكند . عتبه پيش پيغمبر آمد و گفت : اى محمّد ! در ميان قريش اختلاف پديد آوردى و همهء جمعيتها به تفرقه مبدل گردانيدى تا آن كه ميان ابو طالب و ابو لهب عداوت افكندى ، به آن راضى نشدى و طعن و لعن آلههء ما مىكنى ، اگر از اين سخنان مدعا زن است هر كدام را كه رغبت مىكنى به تو دهيم و اگر زر و مال است آن مقدار كه تو خواهى قبول كنيم و حاضر سازيم و اگر ميل سلطنت و شهريارى است ترا به پادشاهى بر داريم و به شهريارى قبول نمائيم . آن حضرت فرمود : سخن خود تمام كردى فاستمع ما تكون عليك اكنون سخن مرا گوش كن و آنچه بر تو خوانم از خداوند خود فراموش مكن و آغاز كرد كه : بسم اللّه الرّحمن الرّحيم حم تنزيل من الرّحمن الرّحيم كتاب فصّلت آياته قرآنا عربيّا لقوم يعلمون « 1 » تا به اين آيه رسيد كه : فان اعرضوا