آثار احمدى ( تاريخ زندگانى پيامبر اسلام و ائمه اطهار ' ع '" ) ( فارسي ) " — صفحة 171

و حال آن كه جمعى بسيار گرد على درآمدند و انبوهى عظيم پيدا شد اما چون على - عليه السلام - ديد كه كفار از معركهء محاربه بيرون رفتند و دست از مقاتله بداشتند به نزد آن سرور آمد و آن جناب رسالت مآب را مدد كرده از مغاك بيرون آورد . در اين محل ابى بن خلف « 1 » رسيد و از حال پيغمبر واقف گرديده آواز بلند كرد كه اى محمّد ! خدا نجات ندهد مرا اگر تو را نجات دهم . على - عليه السلام - خواست كه او را ضربتى زند . آن سرور فرمود كه اى على ! مهم اين را به من گذار كه ميان من و او وعدهاى است . چون نزديك پيغمبر آمد آن حضرت حربه به جانب او افكند ، بر گردنش آمد و اندك جراحتى به وى رسيد . آن حرامزاده عنان مركب بگردانيد و فرياد بر كشيد كه محمّد مرا بكشت ! مردم بر او خنديدند و گفتند : اى نامرد ! اگر اين جراحت بر چشم ما باشد بر هم نزنيم . گفت : اى قوم ! اين زخم حكم ديگر دارد و در راه مانند گاو فرياد مىكرد تا جان پليد به مالك دوزخ سپرد . و آن سرور ديد كه اصحاب سيّما عمر خطاب شرمندهاند . ايشان را دلدارى داده به اتفاق مسلمانان به جانب كوه ميل كرد به شعب احد به واسطهء آنكه اگر ابو سفيان داعيهء محاربه نمايد از يك جانب باشد و چون ابو سفيان نظر كرد و ديد كه اصحاب آن حضرت پشت به كوه دادهاند خواست كه بر ايشان ديگر باره حمله كند ، لشكر اسلام در نظر ايشان بسيار نمود از آن سبب رعبى در دلهاى كفار افتاد آن عزيمت