گذارده « وصيّت » كند « 316 » ) .
آيا « امّ المؤمنين » مىپنداشت پيامبر ( ص ) با فرمان كتاب خدا مخالفت مىكند ؟ ! و از احكام آن روى برمىتابد ؟ ! معاذ اللّه ! حاشا للّه ! بلكه او يقين داشت رسول خدا ( ص ) هر گامى را طبق فرمان قرآن برمى داشت ، از سورههاى آن پيروى و در عمل به اوامر و نواهى آن از همه سبقت مىگرفت ، بدان گونه كه در نهايت مرحلهء تعبّد در عمل به تمام دستورات آن قرار داشت .
و ترديد ندارم ، « عايشه » از آن حضرت اين حديث را شنيده بود :
« مسلمانى كه چيز قابل وصيّتى دارد بايد حتّى دو شب بدون وصيّت نخوابد « 317 » . » مسلّما اين حديث و يا مانند آن را شنيده بود زيرا در صدور اوامر شديد آن حضرت در مورد « وصيّت » ترديدى نيست . و براى آن حضرت و هيچكدام از پيامبران الهى جايز نيست كه امر به چيزى كنند امّا خود به آن عمل ننمايند و يا از چيزى نهى نموده و خود از ارتكاب آن بازنايستند ؛ خداوند بزرگتر از آن است كه چنان شخصى را به رسالت خويش برگزيند .
امّا آنچه « مسلم » و ديگران از « عايشه » نقل كردهاند كه « رسول
هامش
( 316 ) سورهء بقره ( 2 ) آيهء 180 .
( 317 ) رجوع كنيد به صحيح ( بخارى ) كتاب الوصية ج 3 ص 186 ط افست دار الفكر ، صحيح ( مسلم ) كتاب الوصية ج 12 ص 74 ط مصر با شرح نووى ، موطأ ( مالك ) ج 2 ص 228 ط دار احياء الكتب العربيه و الفتح الكبير ( نبهانى ) ج 3 ص 91 .