تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — صفحة 576

مساهمون:

ص٥٧٦
( فال نيك ، آنچه به بيمارى بگويند اين و آن * تا مريض ، آن بشنود بهبود يابد با همان ) ( اين كلام ، هر يك اثر دارند جمله جاى خود * اى كه مىخواهى تو هم اقرار فرما راى خود ) 2 فال بد ، وا گيرى بيمارى از اين كس به آن * بىاثر باشند ، در آنها درستى مىندان 3 بوى خوش نيك است و غمها را ز خاطرى برد * در عسل حظّ است ، بر آن كس كه دارد مىخرد راكبان هم از سوارى حظّ وافر مىبرند * غصّه‌هاى خويش را از عمق خاطر مىبرند با نظر كردن به سبزه غم ز خاطر مىرود * در چمن دلتنگى از ياران شاطر مىرود جملگى را نشره « 1 » فرموده امام مستعان * رفع مىگردد غم و اندوه ، زيرا با همان ( ناهيا ) در اين مطالب بر معانى فكر كن * گر يكى را هم نفميدى بثانى فكر كن
حكمتهاى شماره 385 - 386 - 390 - 392 را از نسخهء ابن ابو الحديد رحمة إله به نهج البلاغه فيض الاسلام آورده‌ايم

حكمت 393 قال عليه السّلام : ( دربارهء همرنگ بودن با جماعت )

در امورى كه خلاف دين نباشد بين آن * خوش بود با خلق ، همرنگى و الفت در ميان 1 خلق را نزديك بودن در خصوص خلق و خوى * موجب امن است از احقاد و حفظ آبروى مثل آنان بودن و اشباه ايشان در امور * نفس ايشانرا نمايد ، از فساد و فتنه دور ( كينه خود را نجنبانند بر او در فساد * بلكه او را مىرهانند از كساد اقتصاد ) دوست مىدارند او را جايگاهش مىدهند * ( ناهيا ) از خويش دانند و پناهش مىدهند
هامش
( 1 ) نشره دعائى كه براى چشم زخم و معالجه مجنون مىنويسند