تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — صفحة 568

مساهمون:

ص٥٦٨
هر كه اخلاقش بد است و كارهايش ناپسند * قوم و انسابش نخواهد بود او را سودمند
سيّد رضى رحمة الّه عليه فرمايد . اين همان فرمايش شماره 22 است غير از اينكه بجاى حسب ( نسب آمده )
2 آن كسى كه حرمت خود را ز دست خويش داد * قوم و اجداد و حسب بر او چه دارند اعتماد ؟ ارزش خود را بدان و پاس شأن خويش‌دار * ( ناهيا ) در غير آن از كس نبايد انتظار

حكمت 379 قال عليه السّلام : ( درباره كوشش و كار )

در طلب مىكوش اگر هم در نيابى ، غم مخور * يافتى با آن ، طريق كاميابى ، غم مخور 1 هر كه چيزى جست آخر نايل آمد بر مراد * لا اقل بخشى از آن را يافت در اين امتداد ( خواستن زيرا طريقى هست بهر يافتن * ابتداء ، آمادگى و در پى آن ، تافتن ) ( مرد را گر شرط استعداد و همّت كامل است * بر همان مقدار ممكن ، اعتلاء هم حاصل است ) ( ناهيا ) وا مانده‌اى در سعى و كوشش ليك ما * بر گذشتيم و گذشت از مرز حرمان پيك ما

حكمت 380 قال عليه السّلام : ( در نيكى و بدى حقيقتى )

لذّتى كه در پى آن انتقام و كيفر است * حظّ و لذّت نيست ، حرمان تباهى آور است 1 آن خوشى كه در قبالش هست سوزى جانگداز * آن خوشى حظّى ندارد جز فتادن از فراز