حكمت 365
ابن جرير طبرى در تاريخ خود از ابن ابى ليلى فقيه از نيكان اصحاب امام مىنويسد كه من از على شنيدم كه فرمود هر كه ستمى يا منكرى را ببيند كه به كار مىبرند و قلبا ناراضى باشد روز رستاخيز رهائى يافته و اگر به زبان منع نمايد اجرى زياده دارد و اگر به شمشير انكار كند نور يقين قلب او را منّور ساخته است . ( لطفا كامل آن را از كتاب بخوانيد ) .
آمد از ابن جرير اين گونه ما را در كتاب * دارد از ابن ابى ليلى فقيه اين يك خطاب
بود مردى عصر حضرت از رجال نامور * همچو از نيكان اصحاب امام دادگر
خلق را مىخواند با تشويق افزون بر جهاد * تا كه ما را از على اين قول موزون كرد ياد
در ميان جنگ صفيّن آن زمان كه گرم بود * زهرهء چشم عدو را آشكارا مىربود
از على دارم به ياد اين گونه فرمود آن امام ( ع ) * وقت روياروئى ما با جنود اهل شام
1 مؤمنونا ، هر كه بيند ، ظلم بر پا مىشود * ( يا بدلها تيرى از تخدير القاء مىشود )
يا كه مىخوانند مردم را بسوى انحراف * ( يا كه مىپاشند بين خلق بذر اختلاف )
از ته دل بر چنين اعمال گردد نارضا * ( بامداد روز محشر اجر دارد از خدا )
او از آن بيزار گشته پس رهائى يافته * ( با همين بيزارى خود رهنمائى يافته )
( موقعى انسان از اين امكان آسان رسته است * كاحتمالا دست او از هر دفاعى بسته است )
نگرشى به اهميّت امر بالمعروف و نهى عن المنكر ، از زاويهء ديد امام على ( ع ) : آن كسى كه با زبان از ظلم جلوگيرى نمايد اجر او از كسى كه از دل ناراضى بود زيادتر است . و كسى كه با شمشير دفاع كند قلب او از نور يقين منّور گشته است .
2 آنكه با قلبش جلوگيرى نمايد از ستم * اجر دارد پيش معبود توانگر مغتنم
و آن كسى كه با زبان خويش ماند در دفاع * اجر او افضل ز آن كه دل نشاند در دفاع