تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — صفحة 539

مساهمون:

ص٥٣٩
( چون گناهش كم شود ، نفسش مزكّى مىشود * در وجودش عصمت و ايثار ، احياء مىشود ) هر كسى را از گناهان ، توبه بايد ( ناهيا ) * عمر ، محدود است و كم ، غفلت نشايد ( ناهيا )
اول محرم سال - 1421 ه قمرى ، 18 / 1 / 79

حكمت 338 قال عليه السّلام : ( دربارهء آبرو )

محترم باشد بهر انسان ، حياء و آبرو * آبرو محبوب‌تر باشد ز مال و آرزو بهر مال ، هرگز نبايد ريخت آب روى خويش * از وعاء « 1 » رو ، به دامن بيخت آب روى خويش 1 آب رويت جامد است اندر سبوى و ظرف روى * نشكن ايدل پيش هر نامرد و ناكس اين سبوى مىنريز اين آب جامد را به دامن با سؤال * ( پيش آنكس كه لقايش نيست خالى از ملال ) ( حاجت خود را ز مرد پست همّت مىنجوى * يا كه از ثروت پژوه بىكرامت مىنجوى ) ( گر پذيرد ، از تو دارد مدح و خدمت انتظار * ورنه خواهى بود از سيماى وجدان شرمسار ) ( ناهيا ) گر حاجتى دارى براى ما بگو * رفع حاجات ترا داريم در دل آرزو

حكمت 339 قال عليه السّلام : ( دربارهء چاپلوسى )

گر كسى را مدح مىگوئى بگو در شأن او * از ره بخل و حسد ، از شأن ، كمتر هم مگو 1 مدح بالاتر ز شأنش چاپلوسى آورد * كمتر از آن هم به رشك و ناتوانى مىبرد
هامش
( 1 ) وعاء ظرف