إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ
« 1 »
آن كه ايمان بر رسول مصطفى آورد و رفت * بهرهء فرمانبرى را نيز با خود برد و رفت
( انبياء را چون تعبّد گشت بنيان شرف * دستيابى زين جهت دارند جمله بر هدف )
2 ( من اطاع اللّه كان ) بر محمّد دوست و يار * گر چه از حيث مكان از وى فتاده بر كنار
دشمنش نيز آن كسى باشد كه عاصى بر خداست * گر چه فى ما بينشان عقد قرابت بر ملاست
( يار او بوذر ، عدوى او عمويش بولهب * ليك از بوذر وفا ديد ، از عمويش رنج و تب )
انبياء را ( ناهيا ) افراد دانا ارج داد * رنجها دادند امّا سفلگان بد نهاد
حكمت 93 قال عليه السّلام : در مورد مردى از حرورّيه
( خوارج نهروان كه در اجتماعشان براى مخالفت على ) نماز شب مىگذارد پس حضرت بىحاصل بودن عبادت او و عدم شناخت او با امام زمان خويش چنين فرمود : ( نوم على يقين خير من صلاة فى شكّ )
حكمتى فرمود ما را پر بهاتر از گهر * از ره تعليم و ارشاد ، آن امام دادگر ( ع )
1 خواب توأم با يقين و مهرورزى بر امام ( ع ) * از نمازى به كه با ترديد يابد اختتام
( مبداء تعليم چون در اهتمام مرشد است * زين جهت ترتيب آن در اختيار قائد است )
( پس كسى كه شكّ دارد در امام وقت خويش ( ع ) * گام مثبت در هدايت بر نخواهد داشت پيش )
طاعت او با چنين انگيزه افتد بىرمق * پس نخواهد داشت ( ناهى ) زاد و توشه در طبق
هامش
( 1 ) سوره آل عمران آيهء 68