پروانهء دلى كه بسوزد بشمع مهر * خاكسترش بديدهء كم نور توتياست
خالى مباد كوزهء دلها ز آب مهر * آنجا كه مهر ، جايگهش عرش كبرياست
آنجا كه بذر مهر ز قلبى جوانه زد * گر ريشه با دل است ، گل و برگ با خداست
ديدار يار را سفر بعد راه نيست * دل گر هواى يار كند عزم جانفزاست
مرغ دلى كه در حرم مهر لانه ساخت * ( ناهى ) بدان كه لانهء او لانهء بقاست
پايان خطبهء 12