خطبهء 177 از سخنان آن حضرت در اوّل خلافت خود راجع به اوصاف خداوند سبحان و مدح حضرت رسول ( ص ) و اندرز به شنوندگان .
( لا يشغله شأن عن شأن . . . . خدا را كارى از كار ديگر باز نمىدارد )
( 1 ) كسى نگه دارد خدا را كارى از كار دگر * اينكه ممكن نيست در ذات خداى دادگر
( آن كسى را كارى از كارى نگه دارد كه او * هست با فقدان علم و نقص قدرت روبرو )
جاودان « 1 » است و تغيّر مىنگيرد در زمان * لا مكان است و وجودش مىنگنجد در مكان
( چون تغيّر در خور جسم است و آن هم كائن است * ليك در واجب چنين امرى بدون ممكن است )
كنه و ذاتش بر نيايد در بيان واصفين * ناسزاوار آيدش طاعات كلّ عاكفين
نى از او پوشيده آمار نجوم آسمان * قطرههاى آب درياها و باران در جهان
و انچه را كه باد ، بر هم مىنمايد در هوا * ( داند آن چه ابر ، پنهان مىنمايد در فضا )
خوابگاه و جاى گشت ذرّهها « 2 » را در صخور * مسقط « 3 » اوراق اشجار و منام « 4 » مار و مور )
لحظههاى « 5 » زير چشمى كه ز مردم رفته است * و آنچه در اذهان مردم بايگانى خفته است
( عظمت پروردگار عالم در ديدگاه على ( ع ) )
( 2 ) شاهدم بر اينكه معبودى و ربّى جز خدا * نيست در دنياى امكان ز ابتداء و انتهاء
خالق است و عالمى بر هستى او شاهد است * موجد « 6 » اين خلقت است و كردگار واحد است
هامش
( 1 ) زوال ناپذير و هميشگى
( 2 ) جاندار بسيار ريز
( 3 ) افتاد نگاه
( 4 ) جاى خواب
( 5 ) نگريستن كوتاه
( 6 ) بوجود آورنده