( سورهء رعد آيهء تغيير نعمت از خدا * نازل آمد بر چنين قومى بنوعى از بلا ) « 1 »
( وانگهى كه خوى نيكو از ميان خلق رفت * لذّت نعمت همانا از مذاق و حلق رفت )
( خالق سبحان مثال آورده از يك روستا * در رخا « 2 » بودند و نعمت جمله در يك راستا )
( آنزمان كه كفر نعمت سر زد از آن قوم دون * واژگون شد نعمت از آنها چو بخت واژگون )
( اين مثل در سورهء نحل است گر بشتافتى * در قبال جستجو از صد به بالا يافتى ) « 3 »
( بود اگر اين روستا بر بسط نعمت مستحق * منع نعمت كرد آنها را بنقمت مستحق )
( اين كه خود ظلم است و آن هم كه محال است از خدا * اين سند را سورهء انفال داده دست ما )
منظور امام عليه السلام اينكه غالبا سبب زوال نعمت ارتكاب به گناهان است نه آن كه عموميّت داشته باشد زيرا خدا بسا براى امتحان و ارتقاء « 4 » مقام بندگان ، آسايش را از آنان سلب مىكند . سورهء بقره آيه 155 شاهد به اين فرمايش است
وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ . . .
جوع و خوف و نقص اموال و ثمار « 5 » بندگان * امتحان آمد براى رفتهگان ، آيندگان
و لو انّ النّاس - حين تنزل بهم النّقم . . . آنجا كه سختيها بشما روى مىآورد اگر شكيبا باشيد . . .
( 6 ) مردمان ، آنگه كه سختى و بلا روى آورد * نقمت « 6 » آيد نعمت و راحت ز ايشان در رود
با دلى پاك و مطّهر بر خدا روى آورند * از قصور و غفلت و مستى ندامت مىبرند
رحمت خود را رساند از طريق ابر و ميغ * هر فسادى را كند اصلاح و سالم بىدريغ
( 7 ) بيم دارم من از اين رفتار زشت و ناپسند * غاصبين را اينكه مىباشيد از دل پايبند
همچو مىترسم از اينكه در مسير روزگار * طىّ اين رفتار ، در فترت بمانيد آشكار
هامش
( 1 ) آيهء 11
( 2 ) خوشى
( 3 ) سورهء نحل ، آيهء 112 ،ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا( 4 ) بالا بردن
( 5 ) جمع ثمر
( 6 ) انتقام