تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — صفحة 566

مساهمون:

ص٥٦٦

خطبهء 159 ( در صفات حق تعالى )

( 1 ) امر و فرمان خداوند امر و حكمى لازم است * رد نميگردد چرا چون در عدالت قائم است بهر ما خشنوديش جاى اميد و مأمن است * حكم او از روى دانائى و علم متقن است مىنمايد حكم بر هر چيز ، لكن روى علم * مىنمايد از گناهان عفو امّا روى حلم ( 2 ) بارالها مر ترا باشد سپاس بيكران * بهر آنچه مىدهى و مىستانى بىامان بهر هر زخمى كه بخشيدى برايش التيام « 1 » * يا به امراضى كه مىدارند ما را تلخ كام ( مر ترا شكر و ثنا حال رخا « 2 » و شدّت است * امر مطلق در الوهيّت ز روى حكمت است ( 3 ) آن چنان حمدى كه باشد حمد اعلاء مر ترا * در مقام تو احبّ و افضل آيد اى خدا آن چنان حمدى كه آنچه آفريدى كرده است * در جهان زندگى هر نوپديدى كرده است حمد و شكرى كه ز تو پنهان نماند هيچگاه * ( خوش نمايد در مزاج قدسيان بارگاه ) حمد و شكرى كه دوام آن نگردد منقطع * يارى و امداد آن هرگز نباشد ممتنع ( آن چنان گردان كه اندر پيشگاهت حمد من * بهترين حمد باشد در بها و در ثمن ) ( 4 ) ( پس ثنائى كه سزاوار است بر تو اى إله * با هزاران جهد از ما بر نيايد هيچ گاه ) چون جلال كنه تو هرگز نيايد درك ما * غير از اينكه جمله مىدانيم ، قيّوم اى خدا تو هميشه زنده‌اى اين شأن در تو دائم است * آفرينش جملگى با قدرت تو قائم است بر تو مستولى نگردد خواب چرت و هيچ خواب * طبق نصّ آيهء قرآن كتاب مستطاب
( عظمت پروردگار عالم در ديدگاه امام معصوم )
( 5 ) ديده‌ها را در بيابى ، عمرها را بشمرى * ( مىنبينندت عيون ، چون از مشاهد برترى )
هامش
( 1 ) بهبودى ( 2 ) خوشى