خطبهء 104
از خطبههاى آنحضرت ( كه پس از ستودن پيمبر اكرم ( ص ) به انقراض بنى اميّه اشاره نموده و بعد از آن مردم را پند و اندرز مىفرمايد .
پيش از طلوع شمس منير حقيقت و درخشش فروغ عالمگير آفتاب اسلام ، مردم در ورطهء گمراهى و ناآگاهى غوطه مىخورند . سايهء جهل و نادانى بر سر جوامع انسانيّت پهنا گرفته و رنگ حسبها و زنگ نسبها چهرهء بشريّت را دگرگون ساخته بود . اختناق در كرسى اخلاق لميده و اختلاف در مسند ائتلاف آرميده ، ديو تكبّر و عفريت تبختر ، آنها را بسوى خود خواهى و برترى جوئى سوق مىداد و تخيّلات واهى بر غرورشان مىافزود .
تا اينكه خداوند پيمبر اكرم ( ص ) را با ابلاغ و ايماء امين وحى برگزيد تا بشير نيكوكاران و نذير بدكاران باشد .
( 1 ) ( پيش از اسلام و طلوع شمس دين ارجمند * مردمان بودند در برّ ضلالت در كمند )
( موج مىزد بحر گمراهى و ذلّت بر انام * اوج مىكرد اختلاف بين مردم مستدام )
تا خدا پيغمبر ( ص ) خود را به آنها برگزيد * نى به آنها بلكه بر كلّ زمانها بر گزيد
او براى مردم عالم گواه و شاهد است * آخرين پيغمبر است امّا نخستين قائد است
او بشير است و منادى بر صراط مستقيم * صالحين را داعى خير است و احسان ، مستديم
منذر مستكبرين است از عذاب يوم حشر * از سئوال رستخيز و از عقاب حشر و نشر
در طفوليّت بهين خلق جهان بود همچنان * در بزرگى شأن او پهنا گرفته در جهان
اجود مردم ز باب بذل و بخشش در جهان * اطهر ايشان ز حيث خلق ، زير آسمان
اطهر خلق دو عالم در شرافت ، در نسب * ( از لحاظ پاكى منسب به آدم منتسب )
بذلش افزونتر زميل خواستاران مىنمود * از توقّع هر چه بر او بود بر آن مىفزود