« اعيذ كما بكلمات اللّه التامّة من كل عين لامّة و من كل شيطان و هامّة . » « 1 »
اما با اين حال ، داستانى كه به ابن مسعود نسبت داده مىشود مشكوك به نظر مىرسد ، زيرا در زمان خليفه ثانى هيچ كس جرأت نداشت بدون نظر او چيزى را از قرآن حذف يا به آن اضافه كند ، بنا بر اين يا بايد باور داشت كه حذف اين دو سوره توسط ابن مسعود ، با موافقت خليفه بوده است كه سنّيها به يقين اين مطلب را نمىپذيرند و يا اصل داستان را ساختگى دانست . به احتمال بسيار قوى ، علت جعل چنين داستانهايى مخالفت دشمنان با امام حسن و امام حسين عليهم السلام و كينهاى بود كه از آنان به دل داشتند و چون اين دو سوره تعويذ آن دو بزرگوار و يادآور خاطره آنان بود و ارتباط محكمى با آنان داشت ، تصميم گرفتند آنها را حذف كنند . آرى ، در برههاى از زمان ، هر كه اين دو سوره را مىخواند ، او را مسخره مىكردند ، اما اين زمان ، پس از ابن مسعود بوده است ، زيرا همانطور كه گفته شد ، هيچ يك از اصحاب با ادعاى حذف دو سوره فوق از قرآن موافقت نكردند . از حنظله سدوسى روايت شده است كه وى به عكرمه ، غلام ابن عباس كه بعدها جزء خوارج شد گفت : « من در نماز مغرب دو سوره معوذتين را مىخوانم ، ولى مردم مرا مسخره مىكنند . »
عكرمه پاسخ مىدهد : « عيبى ندارد ، بخوان ، زيرا آنها جزء قرآن هستند . » « 2 »
همچنين رواياتى كه در فضيلت اين دو سوره از ابن مسعود روايت شده است با روايات مذكور معارض است . به عنوان نمونه ، از وى چنين روايت شده است : « دو سوره معوذتين را بسيار بخوانيد كه خداوند در آخرت آنها را به شما خواهد رساند . » « 3 »
در رواياتى آمده است كه ابى بن كعب نيز در مورد اين دو سوره سكوت كرده بود و به صراحت نگفته بود كه جزء قرآن هستند . زرّ بن حبيش مىگويد :
هامش
( 1 ) . مجمع الزوائد ج 5 ، ص 113 ، و نيز كنز العمال ، ج 2 ، ص 261 و ج 10 ، ص 108
( 2 ) . مسند احمد ، ج 1 ، ص 282
( 3 ) . كنز العمال ، ج 1 ، ص 601