زخم و آسيب رساندن به افراد مىدانند ، گويا تلاشى براى حذف اين دو سوره در جريان بود كه خوشبختانه به شكست انجاميد . احمد حنبل از زرّ چنين روايت مىكند : « به ابىّ بن كعب گفتم : برادرت ، معوذتين را از قرآن حذف مىكند و او انكار نكرد . » به سفيان ، راوى حديث گفتند : « منظور او از برادر ، ابن مسعود است ؟ » گفت : « آرى ، اين دو سوره در مصحف ابن مسعود نبود ، زيرا او هيچ گاه نشنيد كه رسول خدا اين دو سوره را در نماز بخواند ، از اين رو گمان مىكرد كه آن دو سوره ، تعويذ امام حسن و امام حسين عليهما السلام است و بر اين گمان اصرار داشت ، ولى ديگران ، اين دو سوره را جزء قرآن مىدانستند و آن را با قرآن حفظ مىكردند . » « 1 » همچنين احمد حنبل روايت كرده است كه عبد اللّه بن مسعود ، معوّذتين را از صحيفهها جمع مىكرد و مىگفت : « اين دو ، از كتاب خدا نيستند . » « 2 » اما در اين مورد ، عبد اللّه بن مسعود تنها ماند و هيچ يك از اصحاب از او پيروى نكردند . « 3 »
بر طبق روايات ، رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، امام حسن و امام حسين عليهما السلام را بسيار دوست مىداشتند و براى در امان ماندن آنان از هر آسيب و گزندى ، براى آنان تعويذ مىخواندند و پس از نزول دو سوره معوّذتين ، آن حضرت ساير تعويذها را ترك كردند و تنها به همان دو سوره اكتفا كردند . ابن مسعود مىگويد :
نزد رسول خدا نشسته بوديم كه حسن و حسين عليهم السلام را از آنجا مىبرند .
حضرت فرمودند : « اين دو فرزندم را بياوريد تا تعويذى را كه ابراهيم براى اسماعيل و اسحاق مىخواند براى آنان بخوانم » سپس چنين خواند :
هامش
( 1 ) . مسند احمد ، ج 5 ، ص 130 و نيز ر . ك . عمر بن شبه النميرى ، تاريخ المدينة المنورة ، توفى 262 ، قم : دار الفكر ، عن طبعة جدة ، ج 3 ، ص 1101
( 2 ) . همان و نيز مجمع الزوائد ، ج 7 ، ص 149
( 3 ) . مجمع الزوائد ، ج 7 ، ص 149