مىگويد : « اين حديث براى من آن قدر عجيب بود كه تا يك سال جرأت نداشتم آن را نقل كنم . پس از يك سال دوباره قاسم بن محمد را ديدم و به او گفتم : اين چه حديثى است كه براى من گفتى كه هنوز نتوانستهام آن را براى كسى نقل كنم ! قاسم گفت : از قول من بگو كه عايشه اين قصه را برايم تعريف كرد . » « 1 »
نكته مهم اين است كه سهيل بن عمرو از دشمنان قسم خورده رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بود و آن حضرت ، وى را در قنوت نماز نفرين مىكردند ، حال چگونه مىتوان به روايتى كه دختر او نقل مىكند اعتماد نمود ؟ به اعتقاد ما شيعيان ، رضاع و شير دادن ، تنها در صورتى موجب محرميّت مىباشد كه سن طفل كمتر از دو سال باشد و به هيچ يك از روايات ساختگى و مجعولى كه در اين زمينه از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقل شده است اعتنا نمىشود . برخى از سنّيها نيز رواياتى در اين زمينه نقل كردهاند كه شير دادن در سن بزرگسالى موجب محرميّت نمىشود و از جهت مقدار نيز بايد به اندازهاى باشد كه گوشت و خون طفل از آن برويد ، همانطور كه ما شيعيان معتقديم . « 2 » از على عليه السلام نيز روايت شده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمودند : « لا رضاع بعد الفصال ، پس از پايان مدت شير خوارگى ( دو سال ) ، شير دادن موجب محرميت نمىشود . » « 3 »
در هر حال ، با صرف نظر از اختلاف فقهى موجود بين شيعيان و گروهى از سنّيها در مورد رضاع پس از دو سالگى ، بايد گفت : به هيچ وجه ادعاى عايشه مبنى بر وجود آيهاى در اين مورد كه با خوردن آن توسط بزغاله نابود شده است صحت ندارد و يا روايات جعلى است و به او نسبت داده شده است .
نتايج بحث
از مجموعه اين روايات و نيز آنچه پس از اين خواهد آمد ، نتيجه گيرى مىشود كه بيشترين روايات مربوط به تحريف قرآن ، در منابع خود سنّيها
هامش
( 1 ) . المصنف ، عبد الرزاق صنعانى ، ج 7 ، ص 458
( 2 ) . الموطأ ، ج 2 ، ص 601
( 3 ) . المصنّف ، ج 7