ابو جهل را نفرين كرد و خداوند نفرين ايشان را رد نمود و آيه مذكور را نازل كرد « 1 » دليل ساختگى بودن اين روايت آن است كه در حالى شأن نزول آيه را رد نفرين ابو جهل مىداند كه آيه ، حد اقل يك سال پس از جنگ بدر كه ابو جهل در آن كشته شد نازل شده است ! در ميان محدثان سنى ، بعضى مانند بخارى متعصبتر هستند و تلاش مىكنند براى حفظ آبروى كفار و منافقان و سران قريش ، كمتر از نفرين شدگان نام ببرند . اما بخارى نيز در بعضى از روايات بر خلاف روش معمول عمل كرده است « 2 » ولى در روايات گروه ديگرى همچون مسلم بن حجاج كه از تعصب كمترى بر خوردارند ، اسامى بيشترى به چشم مىخورد و وى از ابو هريره روايت كرده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم پس از ركوع نماز صبح و گفتن « سمع اللّه لمن حمده ، ربنا و لك الحمد » چنين عرض مىكرد : « خدايا ! وليد بن وليد و سلمة بن هشام و عياش بن ابى ربيعه و مستضعفين مؤمنين را نجات بده و عذاب و بلا بر قبيله مضرّ ( قريش ) نازل فرما و آنان را مانند زمان يوسف به قحطى مبتلا كن ! خدايا ! قبايل لحيان ، رعل ، ذكوان و بقيه كسانى را كه با خدا و رسولش مخالفت كردند لعنت كن ! » « 3 » وى همچنين روايتى را نقل مىكند مبنى بر اينكه آن حضرت تا آخر عمر شريفش كافران را لعنت مىكرد و هرگز اين عمل را ترك ننمود .
به هر حال اگر شأن نزولهاى نقل شده در مورد آيه مورد بحث را جمع آورى كنيم ، به حسب اشخاص ، زمانها و مكانها به 20 مورد گوناگون مىرسد كه گوياى تلاش فراوان گروهى براى تطهير دامان دشمنان پيامبر است .
از جمله احاديث ديگرى كه جعل شده است ، رواياتى است كه تنها شرط ورود به بهشت را بر زبان جارى كردن شهادتين مىداند . به عنوان نمونه ، احمد حنبل چنين روايت كرده است :
هامش
( 1 ) . همان ، ج 7 ، ص 164
( 2 ) . همان
( 3 ) . صحيح مسلم ، ج 2 ، ص 134