امام حسن گفتند كه معاوية بن حديج از كسانى است كه به على عليه السلام فحش مىداد . حضرت دستور دادند او را بياورند ، سپس به وى فرمود :
« به على عليه السلام فحش مىدادى ؟ » معاويه گفت : « نه ، من چنين كارى نكردم . »
حضرت به او فرمودند : « به خدا قسم اگر على عليه السلام را در قيامت ببينى - كه گمان نمىكنم چنين توفيقى داشته باشى - خواهى ديد كه در كنار حوض ، نزد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ايستاده است و پرچمهاى منافقان را از آن حضرت دور مىكند و در دستش عصايى از عوسج « 1 » است . اين حديث را پيامبر راستگو و تأييد شده براى من تعريف كرده است و هر كس دروغ بگويد ضرر مىكند . « 2 »
عبد اللّه بن مسعود نيز از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرده است .
سه خصلت است كه در هر كس باشد ، منافق خواهد بود و اگر يكى از آنها هم در او باشد ، يك صفت از نفاق را خواهد داشت : هنگام سخن گفتن دروغ مىگويد ، در امانت خيانت مىكند و خلف وعده مىنمايد . « 3 »
از مجموع اين آيات و روايات استفاده مىشود كه نه تنها منافق اهل نجات نيست ، بلكه نشانههايى دارد كه از جمله آنها ، دشمنى و مخالفت با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و على بن ابى طالب عليه السلام است .
از آنجا كه مسأله نفرين شدن كفار و منافقان در قنوت نماز به وسيله رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بسيار دردناك بود ، فقهاى سنى قنوت را از نماز حذف كردهاند ، در حالى كه در ميان روايات آنان ، شواهدى بر اين مطلب وجود دارد كه قنوت در نماز ، سنت بوده است . در اين جا به چند روايت كه از آنها نقل شده اشاره مىكنيم :
1 . داوود بن حصين از اعرج روايت مىكند : « تا آنجا كه من مردم را ديدم ،
هامش
( 1 ) عوسج : چوب درختى مخصوص
( 2 ) . مستدرك حاكم ، ج 3 ، ص 138
( 3 ) . مجمع الزوائد ، ج 1 ، ص 108